ارائه شده توسط وبسایت رکسیما | | | | | Rexcima.Com | | | | |
‫پلیس ۱۱۰، بفرمایید؟
‫ما توی مراسم خانمم بودیم و اون... تنها بود.
‫نمی‌دونم، انگار یکی به‌زور اومده داخل ‫و بهش شلیک کرده. فکر کنم...
‫فکر کنم پسرم مُرده.
‫باشه. منتظریـم. ممنون.
‫توی بچگی این‌قدر خوب دروغ نمی‌گفتی.
‫جالبـه، پس اصلاً بابام رو ندیدین؟
‫نه، ندیدم.
‫اصلاً... ندیدم.
‫مطمئنـین؟ آخه گفت قراره ‫خونه رو بفروشین و می‌خواد بهتون سر بزنه.
‫چی بگم... شاید توی راه بهش شبیخون زدن.
‫- این اتفاق زیاد می‌افته. ‫- چی؟
‫بفرمایید.
‫شیرکاکائوی معروف زن‌عمو!
‫الهی بگردم.
‫به‌به!
‫یادمـه چقدر شیرکاکائو دوست داشتی.
‫ممنون.
‫چرا این‌قدر آروم صحبت می‌کنین؟
‫- آره... داستانش... خنده‌داره. ‫- یکم... خنده‌داره.
‫- قضیه اینـه که... ‫- آره، بسپرش به من...
‫یه روش برای بهبود خوابـه...
‫بله، درستـه...
‫آره. عع...
‫اگه شبا آروم صحبت کنی...
‫به‌طور خودکار برای خواب آماده می‌شی.
‫می‌گن بیدارموندن ضررش بیشتر از نشستنـه.
‫بله، همین رو می‌گن.
‫یکم احمقانه‌ست، ولی...
‫و نشستن هم بدتر از سیگارکشیدنـه، پس...
‫- درستـه. ‫- جور دیگه‌ای نمی‌شه.
‫نمی‌شه.
‫ایول.
‫«دست بی‌نمک»
‫قسمت ششم: «صداقت در معامله»
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫ولی واقعاً ناراحت‌کننده‌ست ‫که دارین اینجا رو می‌فروشین.
‫- آره. ‫- چقدر اینجا جشن سال نو گرفتیم.
‫یادتونـه یه بار بابام لباس بابانوئل پوشید؟
‫آره. این‌قدر مست کرد که افتاد توی استخر.
‫ولی تا قبلش خیلی خوش گذشت.
‫- به‌جز اونجاش که با هم دعوا کردیم. ‫- باشه حالا.
‫به‌جز ماجرای افتادن و دعوا، خیلی خوش گذشت.
‫ماشالا بهت، پسرم.
‫چقدر بزرگ شدی.
‫آخرین باری که تو و «جیکوب» رو دیدیم، ‫هنوز پسربچه بودین.
‫و حالا... واسه خودت مَردی شدی.
‫- و... ‫- ای بابا...
‫خب دیگه!
‫فکر کنم خواب داره می‌زنه به سرمون.
‫- آره. ‫- آها.
‫شرمنده نتونستیم کمکت کنیم.
‫نه بابا، فقط جالبـه...
‫که تازه از زندان دراومده، ‫اون‌وقت یهو غیبش زده.
‫- یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ست. ‫- احتمالش هست.
‫- واقعاً ناراحت شدم. ‫- ولی نگران نباش. پیداش می‌شه.
‫- بله... ‫- ایول!
‫همکارم ردّ گوشی بابام رو زد.
‫- عجب! ‫- عجب!
‫می‌گه گوشی‌ش توی پارک «اِلیژن»ـه.
‫توی پارک «اِلیژن»...
‫چه جالب که گوشی «مایکی» اونجاست.
‫آره، ردّش رو زدن دیگه. ‫موفق باشی.
‫ممنون.
‫صبر کن «پاول» هم باهات بیاد.
‫نه، دیروقتـه. شما هم خسته‌ایـن.
‫اتفاقاً شبا سرحال می‌شه.
‫- آره... ‫- بله...
‫باشه... بیرون می‌بینمت.
‫باشه. پس خدافظ، زن‌عمو. ‫خوش‌حال شدم دیدمتون.
‫منم همین‌طور، «نِیت».
‫- چرا گوشی‌ش اونجاست؟ ‫- چرا گفتی باهاش برم؟
‫- چون نمی‌خوام تنها باشه. ‫- چی؟
‫بهتره گوشی رو زودتر از اون پیدا کنی.
‫فهمیدی؟
‫باشه. پس تا من به اون کمک می‌کنم...
‫تو هم با داداشم صحبت کن.
‫ببین مدرک رو کجا قایم کرده.
‫- باشه. ‫- زبونت رو توی حلقش نکنی.
‫زبونی در کار نبود.
‫حداقل نه ازطرف من.
‫خب، اینم از این.
‫این یکی شُل... اون یکی سفت.
‫گهواره رو سر هم کردی. آفرین.
‫نیازی به آفرین گفتن نیست.
‫گفتم انجامش می‌دم... و دادم.
‫خب سه‌هفته اینجا داشت خاک می‌خورد...
‫و روش واضح نوشته بود ‫«لطفاً به این روش بسازید».
‫پس بهتره به همون «آفرین» راضی باشی.
‫درهرصورت تونستم. ‫و مامانم بهم کمکی نکرد.
‫منو ببخش که بهت گفتم ‫یه بچه‌ننه‌ای و جربزه نداره.
‫کِی اینو گفتی؟
‫حالا منظورم همین بود دیگه...
‫خودم می‌دونم که دروغ‌گفتن ‫درباره‌ی کتابم حرکت ضعیفی بود...
‫ولی من نمی‌خوام مرد ضعیفی باشم. ‫دیگه می‌خوام عوض بشم.
‫حواسم جمعِ جمعـه.
‫اِشکال نداره. چیزی نیست.
‫بعضی‌وقتا برامون سختـه ‫که به ضعف‌مون اعتراف کنیم.
‫دارم تلاش می‌کنم زندگی ‫و خونه‌ای که لیاقتش رو داری، بهت بدم.
‫نیازی نیست بهم چیزی بدی.
‫فقط می‌خوام بالاسر من و این بچه باشی.
‫خب اگه یه روز نباشم چی؟
‫- این چه حرفیـه؟ ‫- فکر کن یه‌روز نیستم.
‫اگه... اگه منو ول کنی بری... ‫خودم حسابت رو میـ
‫دارم می‌میرم.
‫چی؟
‫«مایکی»، صدامو می‌شنوی؟
‫می‌خوام... می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫می‌دونم ناراحتـی که اونجا ‫بدون آب و غذا و دست‌شویی ولت کردیم.
‫ولی دل‌سرد نشو.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫«لیدیا»، کمکم کن.
‫ای وای.
‫نه، نه، لعنتی!
‫احساس می‌کنم زیاد ‫ناراحت نیستی که دارم می‌میرم.
‫قرار نیست بمیری.
‫درباره‌ی بیماری سارکوئیدوز تحقیق کردم ‫و علائم تو اون‌قدرا جدی نیست.
‫احتمال این‌که خوب بشی، بیشتره.
‫بابام هم احتمال زنده‌موندنش بیشتر بود ولی...
‫می‌دونم تحمل خبر بد رو نداری، ولی بابام مُرده.
‫به‌عنوان یه زن سیاه‌پوست ‫که داره توی این کشور بچه می‌زاد...
‫احتمال مرگ من بیشتر از توئـه.
‫اینا رو می‌گی که حال من بهتر بشه.
‫والا همچین قصدی نداشتم.
‫- و حالم بهتر نشد. ‫- نبایدم می‌شد.
‫بعداز آزمایش سی‌تی اسکن فردا ‫دیگه می‌فهمیم وضعیت چیـه.
‫باید سی‌تی اسکن هم بدی؟
‫دیدی گفتم؟ ‫ترسناک شد، نه؟
‫- نه، معمولاً این کارو می‌کنن دیگه. ‫- ولی اگه چیز جدی‌ای باشه چی؟
‫- حالا فرض کن من قراره بـ ‫- «دنیس»، بس کن.
‫دارم جدی می‌گم.
‫می‌دونم تو و مامانم میونه‌ی خوبی ندارین...
‫و ازطرفی تو و مامانم همه‌چیِ زندگی‌مین.
‫و شاید در آینده تنها کَسِ این بچه تو بشی.
‫- «مایکی»؟ ‫- دارم میام.
‫دارم میام.
‫چیزی نمونده.
‫- «لیدیا»؟ ‫- خدا مرگم، «مایکی»!
‫- داری می‌میری؟ ‫- خدا کنه.
‫چقدر داغ شدی. مطمئنـم رو به موتـی.
‫لطفاً هی نگو «داری می‌میری»، باشه؟
‫نمی‌میرم؛ دارم سم‌زدایی می‌کنم.
‫خب الان چی‌کار کنم؟
‫قرص‌هام رو بده.
‫قرص‌هام.
‫یه پیام برای بنگاهیِ «پاول» و «لیدیا» گذاشتم.
‫یه پیشنهادی دادم که عمراً ردش کنن.
‫پس قیمت بالایی دادی.
‫۲۰۰تا بیشتر از قیمت قبلی.
‫جان؟
‫باید لقمه رو خوب چرب کنیم، عزیزم.
‫باشه، ولی همین‌جوری‌ش هم چربی زیادی داشت!
‫ما که بالاخره از اینجا می‌ریم.
‫نکنه می‌خوای بریم توی ‫آپارتمان چندواحدی زندگی کنیم؟
‫فکر کنم توی آپارتمان هم ‫زندگی خوبی داشته باشیم‌ها.
‫فکرشم نکن، عزیزم. این بحث تمومـه.
‫مگه قرار نیست توی ‫یه فیلم ابرقهرمانی مارول بازی کنی؟
‫اون که بله.
‫اسم فیلم چیـه؟
‫«کاپیتان جهان»...
‫«مرد جهان‌بین».
‫عجب.
‫به نظر خفن میاد.
‫اینم قرص‌هات.
‫خدا رو شکر. ‫داری جونم رو نجات می‌دی.
‫به شرطی که بگی مدرک جرم گذاشت.
‫ای ریدم...
‫تا حالا توی یه دره نرفته بودم.
‫و حالا اینجام.
‫خب سیگنال گوشی‌ش از اینجا اومده دیگه...
‫آره، ولی گوشی‌ش می‌تونه کمکی بکنه؟
‫آخه شخصیت آدم که با گوشی‌ش تعریف نمی‌شه.
‫گوشی‌ها خیلی چیزا می‌گن. ‫عکس‌ها، پیام‌ها، مکان‌ها...
‫باریکلا. خوشم اومد. ‫اینا رو توی مدرسه‌ی پلیس‌ها یاد گرفتی؟
‫نه. یه گوشیـه دیگه. ‫همه می‌دونن توش چی پیدا می‌شه.
‫باشه، باهوش‌خان.
‫«همی می‌دینن توش چی پیدی می‌شی».
‫- باشه، باشه. ‫- خیلی خوب.
‫این گوشی لامصب کجاست؟
‫«لیدیا»، مسخره‌بازی درنیار.
‫مسخره‌بازی چیـه؟! ‫مگه قرص‌هات رو نمی‌خوای؟
‫مدرک جرم کجاست؟
‫توی یه جعبه‌ابزار توی خونه‌م گذاشتم.
‫- راستش رو گفتی دیگه؟ ‫- بله! جون مادرت قرص رو بده.
‫راستی «نِیت» اینجا بود.
‫- نگرانت شده. ‫- بایدم باشه.
‫منو گروگان گرفتن و توی عنِ خودم دراز کشیدم.
‫چی؟ ما بهت یه سطل دادیم. ‫یه سطل خوشگل هم دادیم.
‫خودت هم می‌دونی.
‫اینا دیگه چی‌ان؟
‫اسمارتیز.
‫قرص‌هام کجان؟
‫روشون سیفون کشیدم، رفتن پی کارشون.
‫ای مادرتـ ‫نباید این کارو می‌کردی...
‫- برای محیط‌زیست ضرر داره. ‫- نه بابا؟
‫بس کن، «مایک»...
‫برو یه زندگی جدید تشکیل بده.
‫یه فرصت دوباره در کنار پسرت.
‫بچه‌ها به آدم فرصت دوم نمی‌دن.
‫حداقل تو هنوز می‌تونی با پسرت حرف بزنی.
‫ولی من فقط یه لامپ دارم.
‫آره.
‫چی داری؟
‫«نِیت»، پاهام خیس شدن.
‫اینجا خیلی نم داره.
‫فکر کنم برای امشب بسـه.
‫عمو، فکر کنم گوشی‌ش رو دیدم.
‫- ایول! ‫- نه، نه، دست نزنین!
‫- چی؟ ‫- اثرانگشت‌تون.
‫وای، شرمنده.
‫فقط به جلوش خورد...
‫- و البته به همه‌جای پشتش. ‫- بدینش به من.
‫آب خورده. لامصب.
‫لامصـــب.
‫هیچی ازش درنمیاد.
‫- اینو دیگه از مدرسه‌ی پلیس‌ها یاد گرفتی. ‫- نه.
‫قبل‌از غیب‌شدنش یه پیام عجیبی بهم داد.
‫چه پیامی؟
‫نوشته بود «دوستت دارم».
‫خب... این‌که پیام قشنگیـه.
‫تا حالا بهم اینو نگفته بود.
‫به نظرتون خودکشی کرده؟
‫نه بابا، نمرده.
‫اون داداش منـه.
‫- اگه می‌مرد، می‌فهمیدم. ‫- مگه فقط دوقلوها این‌طوری نیستن؟
‫خب ۱۵ ماه فرق‌مونـه. ما دوقلوهای ‫ایرلندی‌ایم دیگه. نیمه‌ایرلندی البته.
‫پشمام! اینجا رو!
‫چی شد؟
‫فکر کنم اینا کلیدهاشـن.
‫بیا... بریم خونه‌ش. شاید اونجا باشه.
‫وقتی کلیدهاش اینجاست، چرا باید اونجا باشه؟
‫چون ما دوقلوهای ایرلندی‌ایـم.
‫چی؟!
‫ممنون که اومدی، «دنیز».
‫آخه این آخرین باریـه که قراره نوه‌م رو ببینم.
‫سلام و خدافظ، نوه‌ی عزیزم.
‫این صدای مامان‌بزرگتـه.
‫احتمالاً دیگه دوباره نمی‌شنویش.
‫دیگه داری اغراق می‌کنی.
‫جداً؟
‫شاید دارم همون کاری رو می‌کنم که بهم گفتن؟
‫«فاصله می‌گیرم»
‫متوجه شدم. من معذرت می‌خوام ‫که همچین حرفی زدم.
‫شما یه مادر مجردی و باید درک می‌کردم.
‫ولی... نتونستم.
‫بله، اصلاً هم نتونستی.
‫سلامت باشین.
‫- ای بابا. ‫- چیـه؟
‫بنگاهیـه پیام داده.
‫یکی برای خرید اون خونه ‫۲۰۰تا بیشتر پیشنهاد داده.
‫عجب.
‫ای کاش یه مادرشوهر داشتی که بخواد کمکت کنه.
‫«جی‌دی»، می‌شه یه چیزی بگم؟
‫یه نصیحت دوستانه، نه به‌عنوان همکارت.
‫نه نگو. ما با هم دوست نیستیم.
‫باشه، ولی ما خیلی وقتـه همو می‌شناسیم.
‫بازم اون‌قدر نزدیک نیستیم.
‫ببین، زندگی مثل سریال «رایزینگ تایدز» نیست...
‫که همه توش از بیخ پول‌دار باشن ‫و هیچ‌وقت کار نکنن.
‫می‌خواستی همین رو بگی؟
‫«مارگو» در جریانـه که مشکل مالی داری؟
‫وقتی ندونه، دیگه مشکلی نداره که.
‫اتفاقاً برات مشکل‌سازه، چون همین‌الان ‫داره یه کیف زنونه‌ی پنج‌تومنی می‌خره.
‫نکنه می‌خواد تو رو بدبخت کنه؟
‫فقط می‌خوام...
‫نگاهش به من بدتر از چیزی که الان هست، نباشه.
‫اگه واقعاً دوستت داره، پس مشکلی نیست، نه؟
‫آها! دیدی؟ ‫حالا بیا مثل دوتا دوست حرف بزنیم.
‫خب می‌گی چی‌کار کنم؟
‫می‌تونم قایق رو بفروشم.
‫«جی‌دی»... هستی؟
‫«جی‌دی»؟
‫بخور. باید آب به بدنت برسه.
‫توی بچگی که نیازی نبود ‫آب به بدن‌مون برسه. الان چی عوض شده؟
‫مگه خیلی وقت پیش الکل رو کنار نذاشتی؟
‫چرا.
‫- پس چی شد؟ ‫- خب...
‫خودت می‌دونی دیگه.
‫خودت اینجا بودی و دیدی.
‫اون شب دوباره شروع شد.
‫منو ببخش.
‫بریم پای بساط منقل، بعدش با هم آشتی می‌کنیم.
‫متأسفانه این اتاق رو با «پاول» شریک بودم.
‫دهن‌سرویس از حکم قتل ‫هم جون سالم به در برد.
‫و همیشه تقصیرا گردن من می‌افتاد.
‫البته شکایتی نیست.
‫هرکسی یه‌جور با شرایط کنار میاد.
‫و اون با پنهون‌کاری این کارو می‌کرد.
‫شما دوتا چطوری هنوز ‫می‌تونین اینجا زندگی کنین؟
‫واقعاً موندم.
‫نمی‌دونم چطوری ازش دل بِکنم.
‫البته فقط من این‌طوری‌ام. ‫«اِمیلی» که پاش رو اینجا نمی‌ذاره.
‫- حالش چطوره؟ ‫- نمی‌دونم.
‫درست عین باباشـه. ‫باهام حرف نمی‌زنه.
‫«پالی» بهم گفت پیانو رو فروختی.
‫دیگه نمی‌تونستم پیانو بزنم، چون...
‫- ای وای من. ‫- آره...
‫شایدم...
‫می‌خوای این‌طوری خودت رو تنبیه کنی.
‫یا شایدم چون ۸۰تومن لازم داشتم...
‫چون یه بنده‌خدایی ازم باج می‌خواست.
‫می‌شناسیش؟
‫- بله، متأسفانه. آدم ضدحالیـه. ‫- دقیقاً.
‫ولی خیلی خوشتیپـه.
‫باشه حالا.
‫البته این وضعیتش رو نمی‌گم...
‫از چند ساعت پیش که بهتره.
‫آهای، اونجا چی‌کار می‌کنی؟
‫تو دیگه کی‌ای؟
‫من؟ من «بابی»ام.
‫داداش «لوئن».
‫«لوئن» دیگه کدوم خریـه؟
‫اوه، ریدم.
‫- اینجا رو امضا کن، «مارگو». ‫- مرسی، «هِنری».
‫جیگرتو.
‫قربان شما.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫مهمون منـین. من دعوت‌تون کردم.
‫خودم پولش رو می‌دم. ‫۳۰تومن شده.
‫- ۸۰تومن شده. ‫- برای یه صبحونه؟
‫مردم لس‌آنجلس چه مرگشونه؟
‫اینجا به کارکنان‌شون حق بیمه می‌دن.
‫عجب!
‫می‌دونی، همیشه فکر می‌کردم ‫بعداز ازدواج پسرم...
‫یکی میاد که می‌شه مثل دختر نداشته‌م.
‫نه زنی که ازم متنفر باشه.
‫کی گفته ازت متنفرم، «دنیز»؟
‫من که زیاد نمی‌شناسمتون.
‫دقیقاً، منم تو رو نمی‌شناسم.
‫همه‌ش توداری و هیچی نمی‌گی.
‫چی رو ازم مخفی می‌کنی؟
‫هیچی به خدا.
‫فقط هرچی توی ذهنم می‌گذره رو ‫بلندبلند وسط جمع نمی‌گم.
‫پس من باید به‌جاش داد بزنم تا بفهمم چه خبره!
‫آروم باش، «دنیز». مردم دارن نگاه می‌کنن.
‫بذار نگاه کنن. مهم نیست.
‫ما مثلاً خونواده‌ایـم، ‫اون‌وقت هنوز پدرت رو ندیدم.
‫- هیچ‌وقت هم نمی‌بینین. ‫- عجب.
‫منـ منظورم اینـه که...
‫قضیه پیچیده‌ست.
‫بله، مشخصـه خیلی پیچیده‌ست.
‫خب من برم به پروازم برسم.
‫صبر کن، صبر کن، نرو.
‫- دیگه دیره. ‫- نه، فکر کنم کیسه‌ی آبم پاره شد.
‫همین‌الان؟
‫تماس دریافتی: «کارلا»
‫خب، «دنیس» اگه حرفی داشتی، دکمه رو فشار بده.
‫باشه!
‫لطفاً داد نزن. ‫دکمه رو برای همین گذاشتن.
‫باشه.
‫خب شروع می‌کنیم...
‫خدایا...
‫شرمنده، یه مشکل فنی پیش اومده.
‫- یعنی چی؟ ‫- باید دستگاه رو تنظیم مجدد کنم.
‫باشه. می‌شه هم‌زمان باهام حرف بزنین؟
‫آخه یکم ترسیدم...
‫و صدای شما بهم آرامش می‌ده.
‫لطف داری. من جلسات روانشناسی ‫و مدیتیشن شرکت می‌کنم.
‫- شغل شما چیـه؟ ‫- نویسنده‌ام.
‫دارم روی کتاب دومَم کار می‌کنم.
‫البته فرضاً.
‫نویسنده‌های زیادی اینجا اومدن. ‫همه‌تون یه مشت ترسویـین.
‫منم قبلاً ترس داشتم.
‫تا این‌که فهمیدم زندگی توی اومدن و ‫رفتن ما خلاصه می‌شه و زیبایی‌ش در همینـه.
‫پس مرگ چی؟
‫اونم یه‌جور رفتنـه.
‫همه‌مون عمر محدودی داریم. ‫مهم اینـه که چطوری ازش استفاده کنیم.
‫تازه اگه قبل‌از انتشار کتابت، بمیری...
‫دیگه مجبور نیستی انتقاد خواننده‌ها رو بشنوی.
‫آره، اینو موافقـم.
‫حس خوبی بهم می‌ده.
‫کتابت درباره‌ی چیـه؟
‫فعلاً فقط اینو می‌دونم که...
‫داستان توی یه جنگل ‫پر از دارودرخت شروع می‌شه...
‫و یهو یه سایه‌ای از ناکجا میاد...
‫آیا یه انسانـه؟
‫یا یه هیولا؟
‫یا هر دو؟
‫خب چیـه؟ خیلی کنجکاو شدم.
‫هیچ‌کدوم نیست.
‫بعدش یهو زمین شروع به لرزیدن می‌کنه...
‫و برف‌وبوران عجیبی راه می‌افته...
‫و بعد... داداش...
‫زحمتت می‌تونی گوشی‌م رو برداری ‫و صدام رو ضبط کنی؟
‫رسیدیم و رسیدیم.
‫آدم اینجا افسردگی می‌گیره.
‫بیا.
‫حالا فضا... افسرده‌کننده‌تر شد.
‫آره...
‫تشک‌ها هم مثل آدمان. ‫هیچ‌وقت نباید لخت باشن.
‫خب مشخصـه که اینجا نیست.
‫باورم نمی‌شه که...
‫واقعاً مُرده.
‫خب... هنوز جسدی ندیدیم که.
‫نه، منظورم اینـه که این خبر خوبیـه.
‫جسدش نیست، یعنی...
‫منظورم اینـه...
‫- نه، متوجهـم. من... ‫- عیب نداره. بیا بغلم.
‫بیا.
‫من...
‫همیشه آرزوم این بود ‫که شما و زن‌عمو مامان‌بابام باشین.
‫ولی وقتی اینو می‌گم، حالم بد می‌شه ‫چون می‌دونم دیگه قرار نیست ببینمش.
‫نه، نه، تو از کجا می‌دونی مُرده؟
‫- آره خب. ‫- این‌طوری فکر نکن.
‫مثبت فکر کن.
‫نمی‌شه با اطمینان بگیم که...
‫نمی‌شه.
‫ندونستن...
‫یعنی همین دیگه.
‫«نِیت»، اینجا رو!
‫احتمالاً تازگی اینجا بوده. ببین.
‫از تازگی هم تازه‌تر، چون حتی قهوه‌ای نشده.
‫دیدی گفتم؟ ‫زنده‌ست.
‫شاید از دست طلب‌کاراش قایم شده.
‫کون لقش.
‫دیگه از این کس‌شعراش خسته شدم.
‫همین هفته‌ی پیش...
‫بهم قول ۸۰تومن داد ‫که من و نامزدم بتونیم خونه بخریم.
‫۸۰تومن؟
‫بهش گفتم لازم نیست.
‫- خدا می‌دونه برای جورکردنش چی‌کار کرده. ‫- آره...
‫آره، خدا می‌دونه. ‫پس هیچی‌ش رو بهت نداد؟
‫نه، فقط گفت پولش حلالـه و خیالم راحت باشه.
‫گفت تا آخر هفته بهم می‌رسونه...
‫و حالا غیبش زده.
‫چرا همیشه باورش می‌کنم؟
‫آخه... باباتـه دیگه. ‫آدم ناخودآگاه باور می‌کنه.
‫منم با بابام همین‌طوری بودم.
‫متأسفانه الگوی خوبی نداشتیم.
‫حداقل شما «جیکوب» رو خوب بزرگ کردین.
‫فکر نکنم...
‫آرزوم اینـه... ای کاش اون زمان پلیس بودم.
‫شاید می‌تونستم قاتل رو پیدا کنم.
‫خیلی روی اعصابمـه که هنوز دستگیر نشده.
‫طرف دزده دیگه. مگه چقدر سختـه؟
‫توی بچگی این‌قدر خوب دروغ نمی‌گفتی.
‫انگار یکی به‌زور اومده داخل و بهش شلیک کرده.
‫فکر کنم... فکر کنم پسرم مُرده.
‫البته پیداکردنش هم «جیکوب» رو زنده نمی‌کنه.
‫نه، درست می‌گی.
‫ای بابا... باید برم اداره.
‫شرمنده وقت‌تون رو گرفتم، عمو.
‫این چه حرفیـه، پسر؟
‫جعبه‌ی ابزار...
‫کدوم جعبه‌ست، کسکش؟
‫هیچی آرام‌بخش‌تر از ‫سوپ گوجه و ساندویچ پنیر نیست.
‫فکر کنم چندتا قرص، آرام‌بخش‌تر باشه...
‫ولی فقط من این‌طوری فکر می‌کنم.
‫بله، اشتباه می‌کنی.
‫این گردالی‌های کوچیک چیـه؟
‫نخوده. پروتئین داره و برات خوبـه.
‫همیشه به فکر همه‌چی هستی.
‫واقعاً مادر خوبی‌ای.
‫- این‌قدر به خودت سخت نگیر. ‫- که این‌طور.
‫ولی زخم روی سرت بهم می‌گه باید سخت بگیرم.
‫بیخیال...
‫اگه مامان‌بابای خوبی بودیم، ‫باید می‌فهمیدیم که پسرمون دزده.
‫«پاول» می‌دونست.
‫بله، بعداز اون شب هر دو فهمیدیم دیگه.
‫نه، «پاول» از قبل می‌دونست.
‫چون «جیکوب» یه‌سال قبلش
‫از خونه‌ی «لاتنر»ها که ‫ما روش کار می‌کردیم، جواهرات دزدید.
‫بهت نگفته بود؟
‫نه.
‫چی بگم والا.
‫به‌به، چه خوش‌مزه‌ست.
‫قربانت.
‫چرا جواب نمی‌ده؟
‫امیدوارم چیزی‌ش نشده باشه.
‫زایمان داریم!
‫خدایا، نمی‌تونم این پسربچه رو ‫بدون اون بزرگ کنم.
‫نه، اصلاً نمی‌خوام. ‫حتی نمی‌خوام بدون شوهرم زندگی کنم.
‫باشه، عزیزم، می‌دونم درد داری ‫ولی داری هذیون می‌گی.
‫«دنیس» الان داره آزمایش سی‌تی اسکن می‌ده.
‫دکترش می‌گه بیماری سارکوئیدوز داره.
‫و... قرار بود بهت اینو نگم...
‫ولی می‌ترسه که عین باباش بمیره.
‫نمی‌میره، عزیزم. خیالت راحت.
‫سارکوئیدوز موروثیـه ‫و این مریضی رو از شوهرت گرفته...
‫- نه، نگرفته. ‫- آخه از کجا می‌دونی؟
‫چون شوهرم باباش نبود.
‫سلـام!
‫عزیزم، بقیه‌ی آبمیوه‌ی ‫برند «رضا گلزار» رو می‌خوری؟ خوشم نیومد.
‫تشنه‌م نیست.
‫چی شد، «لوئن»؟
‫داداش مُرده‌ت رو دیدی، غافل‌گیر شدی، «لوئن»؟
‫من زنده‌ام.
‫معلومـه که دروغ می‌گه.
‫حروم‌لقمه‌ی لاشی.
‫هنوزم توی دستگاه پخش آهنگ چیزی قایم می‌کنی؟
‫«لیدیا»!
‫«لیدیا»، پیدا کردم!
‫مدرک رو پیدا کردم. «لیدیا»!
‫«لیدیا»؟ کجـ
‫«مایکی»؟
‫تف به این شانس.
ارائه شده توسط وبسایت رکسیما | | | | | Rexcima.Com | | | | |