ارائه شده توسط وبسایت رکسیما | | | | | Rexcima.Com | | | | |
‫«سال ۱۹۷۶»
‫«پالی»؟ ‫«پالی»!
‫- گفتم به وسایلم دست نزنی. ‫- باید جای بهتری قایمشون می‌کردی.
‫- بده بینم! ‫- هوی، پسش بده!
‫می‌خوایش؟ برو بگیرش.
‫«مایکی»! دَر رو باز کن!
‫بابا بفهمه، حسابت رو می‌رسه!
‫باز کن! «مایکی»! «مایکی»!
‫تف به این شانس.
‫«پاول»، می‌شه حرف بزنیم؟
‫خب این یعنی «نه».
‫«دست بی‌نمک»
‫قسمت چهارم: «خرابی‌های ساختمانی»
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫معذرت می‌خوام، «پاول». منو ببخش.
‫باورم نمی‌شه دوباره این اتفاق افتاده.
‫نمی‌خوای... حرفی بزنی؟
‫می‌فهمم که می‌خوای ‫ادای افسرده‌ها رو دربیاری...
‫خیلی خوب. می‌خوای حرف بزنیم؟ ‫می‌خوای درباره‌ی حکم حبس ابدی
‫که به‌خاطر قتل عمد برامون می‌بُرن، ‫بحث دوستانه داشته باشیم؟
‫نه، نه! دفاع از خود بود! ‫داشت منو با مدرک جرم تهدید می‌کرد!
‫خودت دعوتش کردی!
‫- بهش شراب مارسالا هم دادی! ‫- فکر کردم می‌تونم راضی‌ش کنم!
‫ولش کن. الان تنها چاره اینـه که... ‫از شرش خلاص شیم.
‫- آره. ‫- و نمی‌شه از اون یارو دوباره کمک بگیریم...
‫چون شما کله‌ش رو ترکوندی!
‫آره. خودم کمکت می‌کنم.
‫سلامت باشین.
‫نه، جدی می‌گم.
‫- جدی نگو. ‫- چرا. می‌تونم. می‌تونم...
‫توی یکی از بِرزنت‌هات می‌پیچیمش...
‫صبر می‌کنیم شب بشه ‫و بعد می‌ندازیمش توی رودخونه.
‫و یه‌جوری صحنه‌سازی می‌کنیم ‫انگار اُوردوز کرده.
‫- نقشه‌ی زیبایی بود، «خفاش شب». ‫- بعله!
‫مسلماً بعدش هم باید خونه رو ‫از فهرست فروش برداریم.
‫ای وای! نکنه اونو کُشتی ‫تا بتونی توی این گُه‌دونی بمونی؟
‫- طرف دیگه مُرده، «پاول»! ‫- چون تو کُشتیش!
‫می‌خوای بدونی کی ‫توی این خونه در اصل مُرده؟
‫خودت، «لیدیا»!
‫- چی می‌گی تو؟ ‫- اون‌وقت می‌خوای کمکم کنی؟
‫سه سالـه که به‌زور از خونه دراومدی.
‫دختر خودت باهات حرف نمی‌زنه ‫چون مثل افسرده‌ها شدی.
‫نه‌خیر! «اِمیلی» درگیر دانشگاهشـه!
‫با من که حرف می‌زنه.
‫تازه نه با نور لامپ... ‫مثل دوتا پدر و دختر معمولی با تلفن حرف می‌زنیم!
‫دوست داری بازم حرف بزنیم؟
‫پس... گم شو... بیرون... «لیدیا».
‫باشه.
‫کون لقت، «پاول»!
‫سر راهت باز کسی رو نکُشی!
‫ای بابا...
‫پس اینجایـی.
‫برات قهوه درست کردم، خوشتیپ‌ترین مرد ‫زنده‌ی جهان از نگاه مجله‌ی People!
‫قربون دستت.
‫خیلی کنجکاوم بدونم این فرصت بزرگی که
‫مدیر برنامه‌ت ازش حرف می‌زنه، چیـه.
‫بهش گفتم دیگه آگهی نمی‌خوام...
‫و دیگه عمراً برای مشتری‌های ‫کویر تایر سخنرانی نمی‌کنم.
‫نه بابا. باید منتظر یه فرصت خوب باشی.
‫مثلاً توی یه اثر وسترن ‫مثل «یلواستون» بازی کنی.
‫- اون که خوراک خودمـه. ‫- چجورم!
‫جای نگرانی نداره. تازه هنوز ‫سهام «شواب» و ان‌اف‌تی‌هات رو داریم.
‫من از قبل هم از این خونه بدم می‌اومد، ‫ولی الان هرجا رو می‌بینم...
‫تصویر تو و بُکنت میاد جلوی چشم‌هام.
‫- عزیزم، نکن این کارو. ‫- هی نگو «عزیزم».
‫اونجا هم حرکت زدین؟ ‫توی اتاق‌خواب چی؟
‫زیر دوش هم زدین توش، آره؟ ‫شک ندارم.
‫مَرد نبود.
‫پس چی بود؟
‫یه زن بود.
‫عجب... عجب!
‫- یعنی توی این فازایـی؟ ‫- نه.
‫- پروردگارا. ‫- نه، من تو رو می‌خوام.
‫- امروز یه جلسه‌ی مهم دارم. باشه؟ ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫بگو چی‌کار کنم که فراموش کنی؟
‫هر کار بخوای، می‌کنم. ‫می‌رم مشاوره.
‫یه قرارداد ازدواج جدید امضا می‌زنم.
‫- اصلاً دوباره غسل تعمید می‌کنم. ‫- نمی‌دونم باید چی‌کار کنی.
‫فکر نکنم اینو فراموش کنم.
‫حالا فعلاً ازم بِکش بیرون.
‫باشه.
‫نه، حق با توئـه.
‫فکر نکنم دیگه بتونیم توی این خونه زندگی کنیم.
‫نظرت چیـه خونه رو ببریم اون‌ور خیابون؟
‫بعداز اون ماجرا، گفتی هنوزم ‫اون خونه رو دوست داری.
‫این‌طوری «هارپر» هم توی همون مدرسه می‌مونه.
‫حالا نه که آدرس مدرسه‌ش رو بلدی!
‫بله که بلدم.
‫دیگه اون‌قدرا هم زن‌بابای بدی نیستم.
‫- دبیرستان هیل‌ساید... ویو. ‫- هیل‌ویو.
‫- هیل‌ویو، «مارگو». ‫- هیل‌ساید... هیل‌ویو. منم همینو گفتم.
‫اگه می‌خواستیم اون خونه رو بخریم ‫هم نمی‌شد، چون «لیدیا» باهات حال نمی‌کنه.
‫«لیدیا» کیـه؟
‫سلام!
‫چطوری، «اِمیلی»؟ ‫منـم...
‫مامانت. خیلی وقتـه حرف نزدیم.
‫ولی... دل‌تنگتـم.
‫و زنگ زدم ببینم...
‫می‌شه یه سر بیام ببینمت...
‫و... همین دیگه...
‫فعلاً. خدافظ.
‫خدایا...
‫چقدر احمقـم.
‫اِوا! ‫چی شد؟
‫وای!
‫خاک تو سرم.
‫خدایا...
‫خدا مرگـم! چیزی‌تون نشد؟
‫چیزی نیست!
‫به خدا ندیدمتون. یهو اومدین پشت ماشین.
‫- اِشکال نداره! ‫- وای خدا...
‫آمبولانس خبر کنم؟
‫نه، نه... چیزی نیست.
‫خوبـم.
‫نه! بذارین کمکتون کنم.
‫می‌شه بریم خونه‌تون و یکم یخ روش بذاریم؟
‫نه.
‫- عجب. ‫- آخ.
‫رمزمون ۶۹۶۹ ـه. ‫خودم و شوهرم معناش رو می‌فهمیم.
‫بله، فکر کنم منم فهمیدم.
‫خیلی ممنون. بفرمایین.
‫لامصب!
‫همیشه دوست داشتم بدونم این خونه چه شکلیـه.
‫= خیلی شیکـه، نه؟ ‫- بله.
‫شاید باورتون نشه، ‫ولی کل دکوراسیون با من بوده.
‫- باورم می‌شه. ‫- ممنون.
‫راستش می‌خوام یه طراح داخلی رسمی بشم.
‫نمی‌خوام فقط خانوم خونه باشم.
‫متوجهـم. ‫بذارین کمک کنم...
‫- آخ ننه! ‫- ببخشین. ای وای... شرمنده.
‫- نه، ممنون. فقط یهو درد گرفت. ‫- الان یخ میارم.
‫آها. اینجاست.
‫یا خدا.
‫شوخیت گرفته؟
‫ممنون. لطف کردین.
‫خواهش می‌کنم. بازم...
‫معذرت می‌خوام. شرمنده‌ام.
‫من... من...
‫به‌خاطر ماجرای فروش خونه، ‫تازگی تحت فشار بودم.
‫خدایا... باورم نمی‌شه...
‫نزدیک بود... شما رو به کشتن بدم.
‫ای کاش واقعاً منو می‌کُشتین.
‫جان؟
‫شاید اگه می‌مُردم، «جی‌دی» منو می‌بخشید.
‫آها.
‫- بهش خیانت کردم. ‫- که این‌طور.
‫با یه زن. با یه زنِ... به‌شدت زیبا.
‫امروز صبح کلاً برام مزخرف بوده.
‫ببخشین، سرتون رو درد آوردم.
‫نه بابا. اتفاقاً برام جالبـه...
‫اِمیلی: «امروز نمی‌شه. امتحان دارم.»
‫چیزی شده؟
‫نه، منم روز مزخرفی داشتم.
‫دخترم دوست نداره منو ببینه...
‫دخترا دردسرن.
‫یه شیطون ده‌ساله هم خودم دارم.
‫گور باباش.
‫قربون دستت، داداش.
‫به‌به، آقای «جی‌دیزل»!
‫- چطوری؟ ‫- بالاخره اومدی، سلطان.
‫چه خبرا؟ بریم داخل صحبت کنیم یا برنامه چیـه؟
‫نه. همین‌جا خوبـه.
‫چی؟ اینجا؟
‫آره. چی‌کارا می‌کنی داش؟
‫می‌گذره... می‌گذره... ‫دعاگویـیم.
‫راستی یه ایده‌ی جدید به ذهنم رسیده...
‫یه ویدئوی بیوگرافی از برند «برادران حسینی».
‫- قراره... ‫- ترمز بگیر، رفیق.
‫باشه. باشه. فقط داشتم ایده می‌دادم.
‫آره، می‌دونم. ‫شما اخراجـی، عزیز.
‫چی؟
‫- چرا؟ ‫- نمی‌تونیم با درخواستت موافقت کنیم.
‫البته حقتـه‌ها، ولی...
‫من دنبال حقم نیستم، ‫فقط می‌خوام یه حرکت مفید توی کارم بزنم...
‫این چیـه؟
‫همه‌ی عکس‌هایی که توی مراسم امضا زدین.
‫اصلاً این چرا اینجاست؟
‫محض اطمینان که یهو... حرکتی نزنی.
‫شوخیت گرفته؟ ‫کلاً یه اشتباه کردم، «درو»!
‫- یه اشتباه! ‫- ورداشتی تفنگ آوردی سر صحنه.
‫خب حالم خوش نبود! ‫گفتم که دارو مصرف می‌کنم.
‫حتی توهم خفیف می‌زدم ‫و اشتهام کم شده بود.
‫از چند روز قبلش چیزی نخورده بودم! ‫داشتم از گشنگی می‌مُردم.
‫نفس بگیر، داش.
‫- حالا بیا بغلم. ‫- چی؟
‫- بیا دوستانه تمومش کنیم. ‫- چی؟
‫بیا اینجا.
‫چیزی‌ت نمی‌شه.
‫هم یه زن جذاب داری...
‫و هم یه دختربچه.
‫برو استراحت کن.
‫برگرد ایالت میزوری.
‫- من اهل اوکلاهمائـم. ‫- هرجا.
‫فقط... از اینجا برو.
‫باشه، «درو».
‫- امکانش هست... ‫- نه متأسفانه.
‫زیاد اینجا نبودی که. ‫حقوقت نهایتاً صدتومن شده دیگه.
‫می‌بینمت، داش.
‫بیا دیگه.
‫ای وای.
‫ای وای...
‫- خوش اومدین، «سامپسون»های عزیز! ‫- به‌به!
‫- چه خونه‌ی قشنگـی! ‫- ای ریدم...
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- چی؟ هیچی.
‫هیچی... فقط...
‫- هیچی. ‫- واویلا...
‫چرا قیافه‌ت این‌قدر به هم ریخته‌ست؟ ‫بدون من جشن گرفتی؟
‫- دیشب شب عجیبی بود. ‫- مال من از تو عجیب‌تر.
‫- من و «لاری» حسابی سکس کردیم. ‫- برام مهم نیست. کی اومده؟
‫خریدارهای مصمم.
‫این دفعه حس خوبی دارم. ‫چند نسل متفاوت از یه خونواده‌ان.
‫باریکلا. کنسلش کن.
‫چرا؟ به‌خاطر سکس دیشبت خسته‌ای؟ ‫خب به تخم هیشکی نیست.
‫- داداشم مُرده. ‫- وای!
‫شرمنده قضاوت کردم.
‫می‌شه بگی از اینجا برن؟
‫همون داداشت که می‌خواستی ‫براش پاپوش درست کنی؟
‫چی؟ حالا پاپوش که نبود.
‫آها منظورت چیزه...
‫گفتم می‌خوام «نجاتش» بدم.
‫نه، یادمه قشنگ گفتی ‫می‌خوای چیزخورش کنی و بفرستیش...
‫اون روز نشئه بودم، «گرگ». ‫کلاً حرف زیاد زدم.
‫باشه. شرمنده.
‫منو ببخش. نگران نباش. ‫الان می‌فرستمشون برن.
‫- ممنون. ‫- قربانت.
‫فعلاً خودت رو ترتمیز کن...
‫چون بوی سگ مُرده می‌دی.
‫عوهــو...
‫اینجا رو باش!
‫- اینجا می‌شه اتاق‌خواب من! ‫- آره...
‫مامان، ببین، من و «کارلا»...
‫واقعاً ازت ممنونـیم که ‫برای خرید خونه بهمون کمک کردی.
‫- خونواده برای همین روزاست. ‫- بعله.
‫اگه مادر «کارلا» زنده بود هم همین کارو می‌کرد.
‫- درستـه. ‫- روحش شاد.
‫مادرم میونه‌ای با دین و خدا نداشت.
‫- ولی اگه... ‫- الان وقتش نیست.
‫میـ می‌خوایم بگیم که...
‫«کارلا» احساس می‌کنه که... ‫و البته منم فکر می‌کنم که...
‫بهتره رابطه‌ی زناشویی‌مون رو ‫تنهایی پرورش بدیم...
‫- درستـه. ‫- قبل‌از این‌که بخوایم نفر سومی اضافه کنیم.
‫- جمله‌م عجیب شد. ‫- خیلی زیاد.
‫باشه. صبر کن.
‫منظورم اینـه که می‌خوایم بیایم اینجا...
‫که سه‌تایی با هم باشیم.
‫بله. سه‌تایی‌مون.
‫نه...
‫- ما سه‌تا. ‫- یک، دو، سه.
‫آها!
‫- فهمیدم. ‫- عع...
‫فهمیدم.
‫- مامان... ببین... ‫- درود بر همگی!
‫یه مورد کوچیک پیش اومده.
‫چیزه...
‫یکی از نزدیکان «پاول»، صاحب‌خونه، فوت شده.
‫- ای وای. ‫- برادرش بوده.
‫- مجبوریـم یکم سریع‌تر پیش بریم. ‫- پس ما بریم؟
‫اختیار دارین. ‫داداش «پاول» راضی به این کار نیست.
‫ولی اگه واقعاً قصد خرید دارین...
‫هزینه‌ای که براتون مقدوره رو بگین...
‫تا ما بریم بالاتر.
‫دیگه با من نیست.
‫این سه‌تا پولش رو می‌دن.
‫- مامان. ‫- اِشکال نداره.
‫شوهرم قراره دومین کتاب معروفش رو منتشر کنه.
‫- آره. ‫- جداً؟ اولین کتاب‌شون چی بوده؟
‫«سایه‌اندازها»
‫- نمی‌دونم چرا پرسیدم. آخه کتاب‌خون نیستم. ‫- عع، پس هیچی.
‫دکتر «هندرسون»؟
‫بله، بفرمایید.
‫خوندن بلدم‌ها ولی حالش نیست.
‫پس عضو گروه موسیقی «فیلارمونیک» بودین؟
‫بله.
‫ولی بیخیالش شدم.
‫خب برید اونجا بنوازین.
‫آره... پیانوی صورتی.
‫خیلی باحالـه، نه؟
‫بله... خیلی.
‫پس هر وقت هوس کردین، یه سری بزنین.
‫«هارپر» هنوزم دل‌تنگ ‫کلاس پیانوش با «جیکوب»ـه.
‫پس چرا اخراجش کردین؟
‫آخه با کلاس باله‌ی دخترم تداخل داشت.
‫کلاس باله واجب‌تر بود. ‫کارش حرف نداره.
‫که این‌طور.
‫«جیکوب» همیشه در نظرم پسر... خاصی بود.
‫درستـه.
‫متوجهـم.
‫راستش داشتم می‌اومدم که...
‫اینو بهتون بدم.
‫«جیکوب» اینو جا گذاشت، قبل‌از این‌که...
‫ممنون.
‫شرمنده نشد زودتر بیارمش.
‫نمی‌دونستم چی بگم و چی‌کار کنم.
‫متوجهـم.
‫وقتی ۱۵ سالم بود، داداشم مُرد.
‫اوه، خدا رحمتش کنه.
‫آره، توی آتیش‌سوزی مُرد.
‫بخاری رو روشن گذاشته بودم...
‫البته، ببخشین. نمی‌خوام مرگ داداشم رو ‫با ازدست‌دادن پسرتون مقایسه کنم.
‫فوت برادر هم آسون نیست.
‫گاهی اوقات به‌خاطر ‫زنده‌بودن هم احساس گناه می‌کنم.
‫ولی «بابی» همیشه می‌گفت ‫هیچ‌وقت خودم رو سرزنش نکنم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خیلی جالبـه.
‫- هیچ‌وقت از شما خوشم نمی‌اومد. ‫- چطور؟
‫منظورم اینـه که ‫در برابر شما احساس ترس داشتم...
‫آخه شما خیلی فرهیخته‌ایـن ‫و زیبایی طبیعی دارین.
‫نه بابا؟
‫حتی همون خونه‌تون...
‫همم. بله...
‫اتفاقاً من و «جی‌دی» ‫می‌خواستیم پیشنهاد خرید بدیم...
‫خونه‌مون رو کوچیک‌تر کنیم.
‫درستـه.
‫البته امیدوارم هنوز ازم عصبانی نباشه.
‫- می‌شه یه چیزی بپرسم؟ ‫- بفرمایین.
‫هر روز این کارو می‌کنین؟
‫چه کاری؟
‫مدل مو و آرایش و ...
‫- از موقع بیدارشدن همین‌طوری‌ام. ‫- عجب.
‫شوخی کردم!
‫آها!
‫- یه ایده دارم. ‫- بفرمایید.
‫کمک کنین بریم طبقه‌ی بالا...
‫تا یه دستی به سر و روتون بِکشم.
‫چی بگم... باشه.
‫ممنونـم، دکتر «هندرسون».
‫- عع، ببخشین نمی‌دونستم اینجا... ‫- نه، دستشویی نداشتم...
‫نمی‌دونستم طبقه‌ی بالا کسی هست.
‫شرمنده، نمی‌دونم چرا اومدیم اینجا...
‫درستـه...
‫دکتر بهم خبر عجیبی داد.
‫- آها. ‫- «دنیس» هستم.
‫- «پاول». ‫- «پاول» شمایـی!
‫- بله. ‫- واقعاً ناراحت شدم بابت...
‫«گرِگ» بهمون گفت که برادرت فوت شده.
‫بله.
‫خدا بیامرزش.
‫ممنون. همه‌چی... یهویی شد.
‫حتماً شوکه شدین.
‫آدم از یه‌لحظه بعدش خبر نداره.
‫بله، ای کاش می‌شد گذشته رو تغییر داد.
‫آخه آدم...
‫فقط یه خونواده داره دیگه.
‫و ...
‫اونم... یه پسر داشت.
‫واقعاً سختـه.
‫ممنون.
‫شرمنده.
‫قراره... به‌زودی پسردار بشم.
‫مبارکـه.
‫خوش به حالت. خیلی خوبـه.
‫لطف بزرگی در حقم می‌کنین ‫اگه بذارین پسرم رو توی این خونه بزرگ کنم.
‫حداقل تا وقتی عمری باشه.
‫اختیار داری.
‫- چیزه... ‫- هعی...
‫سختـه، داداش. سختـه.
‫من دیگه برم...
‫- برم حموم. ‫- خواهش می‌کنم. بفرما.
‫راحت باش.
‫به نظرت مبل تاشومون توی این اتاق خوب نمی‌شه؟
‫هیچ‌جا خوب نمی‌شه.
‫البته نظر من که مهم نیست.
‫بیخیال، «دنیز». شما هم جزو این خونواده‌ای.
‫اون‌وقت منو از خونه می‌ندازی بیرون؟
‫به عروسی‌تون هم دعوتم نمی‌کنین؟
‫«دنیس» تنها بچه‌ی منـه.
‫عروسی‌ای در کار نبود.
‫فقط خودمون دوتا بودیم و چندتا شاهد...
‫که آنلاین پیدا کرده بودیم.
‫خوش به حال اون شاهدا پس.
‫پدرت مگه زنده نیست؟
‫دیگه چرا اونو دعوت نکردی؟
‫می‌دونم شما و «دنیس» ‫به‌طرز آزاردهنده‌ای به هم نزدکیـن.
‫ولی دیگه باید از هم دور بشین.
‫دوری و دوستی بین اعضای خونواده چیز بدی نیست.
‫من یه مادرم!
‫یه مادر از بچه‌ش دور نمی‌شه.
‫وقتی اون ۸۰ سالش بشه ‫و من به ۱۰۰ سالگی برسم، که می‌رسم...
‫اون بازم بچه‌ی منـه.
‫شاید...
‫یه‌روز خودت بفهمی چی می‌گم.
‫صدای چی بود؟
‫- فکر کنم یه موشـه. ‫-صداش از اینجا میاد.
‫شما هم شنیدین؟
‫- ببخشید. ‫- ایشون دیگه کیـه؟
‫ایشون «پاول»ـه، صاحب‌خونه‌ست. ‫این روزا حال خوشی نداره.
‫می‌گم، «پاول»...
‫داشتم به این خریدارهای عزیز می‌گفتم...
‫که شاید یه جونوری چیزی پشت دیوار داری.
‫موش که نیست احیاناً؟
‫عجب موش گنده‌ایـه.
‫- یه راکونـه. ‫- راکون؟
‫- از اینا که هاری داره؟ ‫- دقیقاً.
‫آره، فکر کردم از شرش خلاص شدیم، ولی...
‫من...
‫بارها تلاش کردیم ازش خلاص بشیم...
‫خیلی زحمت کشیدیم...
‫ولی این کسکش ولمون نمی‌کنه.
‫هنوز زنده‌ست، جونور هزارپدر لاشی.
‫خب ما بریم.
‫- می‌سپریمش به «پاول». ‫- می‌بینمت، داداش.
‫- شاید یه شلواری هم بپوشه. ‫- بیاین از این‌ور بریم.
‫- بریم توی اتاق آفتاب‌گیر. ‫- باشه.
‫- می‌دونم. ‫- اسم پسره چی بود؟
‫- «جِیک». ‫- «جیک»؟
‫- به نظر آدم جالبی میاد. ‫- آره. خیلی خوش گذشت.
‫چطوری «هارپر»؟ شرمنده نشد بیام مدرسه دنبالت.
‫یه ماشین بهم زد.
‫عجب.
‫خیلی خوب، برو لباس‌هات رو عوض کن.
‫الان میام که با هم تکلیف‌هات رو انجام بدیم.
‫- باشه، بابا. ‫- آفرین.
‫جلسه‌ی امروز با «درو» چطور بود؟
‫بدک نبود...
‫می‌خواست بهم بگه که یه نقش جدید...
‫برای من و یه یارویی داره...
‫که توی... یه فیلم ابرقهرمانی بازی کنیم.
‫- عزیزم این که عالیـه! ‫- آره.
‫نقش زیادی ندارم، ولی از هیچی بهتره.
‫بازی‌ت گرفته؟ ‫شاشیدم توی هرچی سینک خودکاره!
‫حسگر حرکتی داری ارواح عمه‌ت؟
‫صدات رو نمی‌شنوه‌ها!
‫آروم باش.
‫احتمالاً به‌زودی از اینجا می‌ریم.
‫- منظورت چیـه؟ ‫- بیا تا بهت بگم.
‫- نمی‌تونم درست راه برم. ‫- یعنی از روت رد شد؟
‫- آره. ‫- پس واقعاً باهات حال نمی‌کنه.
‫نه اتفاقاً.
‫با هم یه دورهمی خوب داشتیم.
‫- جداً؟ ‫- صحبت‌های زنونه.
‫ولی از نوع عمیق‌ترش.
‫درباره‌ی خرید خونه؟
‫تیری توی تاریکی زدم.
‫حالا خدا رو شکر که خوبـی.
‫خب...
‫ما دوتا هم آشتی دیگه؟
‫چی بگم.
‫فقط اینو می‌دونم که تو و «هارپر»...
‫کل زندگی‌مین.
‫درستـه.
‫و انسان هم ممکن‌الخطاست.
‫مگه نه؟
‫- آره، عشقم. ‫- آره.
‫دوستت دارم.
‫آخ.
‫- آی... ‫- چیزه...
‫تو بشین تا من...
‫- برات دارو بیارم، باشه؟ ‫- باشه، باشه، عزیزم. ممنون.
‫آخ!
‫بهش فشار نیار.
‫باشه.
‫دَر یخچال رو ببند، جنده‌کوچولو!
‫عع، ببخشین، مامان...
‫باز داری سیگار می‌کِشی؟
‫والا هیچ‌وقت ترک نکردم.
‫این سیگارها آخر جونت رو می‌گیره ‫و من نمی‌خوام زود از پیشم بری.
‫که این‌طور، پس منو لازم داری.
‫بله.
‫اشتباه کردم.
‫- بیا با ما زندگی کن. ‫- چرا؟
‫چون آدم فقط یه خونواده داره دیگه.
‫و می‌خوام اینجا باشی وقتی...
‫من مجبور شم برم یه‌جا دیگه.
‫نمی‌خوام مثل یه راکون هار ‫توی دیوار خونه‌ت باشم.
‫بهم گفتن باید برم.
‫کی گفته، مادر؟
‫برو از زنت بپرس.
‫مامان، آخه...
‫دارم می‌میرم.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- تو چی‌کار می‌کنی؟
‫چرا هی قدم می‌زنی؟!
‫عمراً تا ۱۰۰ سالگی اون زن ‫و ۸۰ سالگی تو باهاش زندگی نمی‌کنم.
‫همچین اتفاقی نمی‌افته عزیزم، چون...
‫باید یه‌چیزی بهت بگم.
‫می‌دونم مامانت رو برای ‫اولین پارتی زندگی‌ت با خودت بُردی.
‫نه‌خیر، منو رسوند و بعدش دم دَر وایساد.
‫مجبور شدم یکی‌دو بار باهاش برقصم تا بره.
‫- چه فرقی کرد؟ ‫- می‌شه لطفاً...
‫حرفم جدیـه.
‫چیـه؟
‫چیزه... ای خدا...
‫داری منو می‌ترسونی، «دنیس».
‫من...
‫هنوز کتابم رو تموم نکردم.
‫- خب، بالاخره تمومش می‌کنی، عشقم. ‫- آخه اصلاً شروعش نکردم.
‫نفهمیدم.
‫پس دروغ گفتی؟
‫ببین، وقتی اولین کتابم رو نوشتم، ‫هیشکی به تخمش هم نبود...
‫پس اگه فروش نمی‌رفت هم ‫فقط از خودم خجالت می‌کشیدم.
‫ولی این دفعه ممکنـه ‫جلوی تو و این بچه خجالت‌زده بشم...
‫پس یعنی تقصیر منـه؟
‫نه! آخه الان شرایط روحی مناسبی ندارم.
‫شرایط روحی هیشکی مناسب نیست، «دنیس». ‫بهش می‌گن «دوران بزرگسالی».
‫خدایا! حالا می‌فهمم چرا ‫مامانت فکر می‌کنه هنوز باید مراقبت باشه.
‫ببین... نمی‌دونستم چجوری بهت بگم.
‫می‌ترسیدم دقیقاً همین نگاه الانت رو...
‫بهم داشته باشی.
‫پس دیگه نگات نمی‌کنم.
‫«مایکی»؟
‫بابت... همه‌چی...
‫شرمنده‌ام.
‫«مایکی»!
‫باز کن!
‫- این سروصداها واسه چیـه؟ ‫- وسایل منو دزدید!
‫- به خدا دروغ می‌گه! ‫- از دست تو، «مایکی»!
‫دروغ می‌گه! چرا همیشه ‫مثل احمقا اونو باور می‌کنی؟
‫چی گفتی؟
‫می‌خوام با هم از نو شروع کنیم.
‫شاید اوضاع بین‌مون تخمی شده باشه...
‫ولی دلیل نمی‌شه همون‌طوری بمونه.
‫زنده‌ست؟
‫آره.
‫وای، خدا رو شکر.
‫خدا رو شکر.
‫- وای! ‫- «مایکی»، می‌خوام...
‫می‌خوام دَر رو باز کنم.
‫«مایکی»؟
‫اِوا!
‫زود باش. منو بزن.
‫- «مایکی»، نکن! ‫- بی‌خایه!
‫نمی‌خوام بزنمت!
‫جداً؟
‫پس از زنت بپرس طعم لبام چطور بود.
‫چه خوشگل شدی امشب.
‫- «پاول»، نکن... ‫- دهنت رو ببند!
‫«پاول»؟
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫می‌خوام اون کسکش اونجا بپوسه!
ارائه شده توسط وبسایت رکسیما | | | | | Rexcima.Com | | | | |