‫‏[فیلمی که در ادامه می‌بینید ممکن است برای افرادی با سابقۀ ‫خودکشی مناسب نباشد. مخاطب برای تماشا مختار است.‏]‏
‫«پسر»
ارائه شده توسط وبسايت رکسيما | | | | | Rexcima.Com | | | | |
‫سلام.
‫سلام جسیکا، ‫می‌شه پرونده جکسون رو برام بفرستی؟
‫ظاهرا ایمیلش رو دریافت نکردم.
‫باید همین امشب نگاهی بهش بندازم.
‫خیلی‌خب، خوبه. مرسی. ‫فردا می‌بینمت.
‫- واسه چی اومدی اینجا؟ ‫- باید صحبت کنیم.
‫نمی‌شه که یهویی بی‌خبر بیای اینجا.
‫نمی‌دونم چند بار باهات تماس گرفتم. ‫گوشیت رو جواب نمی‌دی.
‫چه مشکلی پیش اومده؟
‫- پای نیکولاس وسطه. ‫- اتفاقی افتاده؟
‫آره.
‫خب، بهم بگو چی شده.
‫امروز بعد از ظهر از مدرسه‌اش تماس گرفتن ‫و گفتم برم اونجا. همین الان اومدم.
‫رفتم با مدیرشون صحبت کنم ‫که برام توضیح بده جریان از چه قراره.
‫از حرف‌هاش فهمیدم تقریبا یه ماهه...
‫که نیکولاس مدرسه نمی‌ره.
‫چی؟
‫گفتم دیگه، الان چندین هفته است ‫که هر روز صبح الکی می‌ره مدرسه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- دارم توضیح می‌دم دیگه.
‫یه دقیقه وایستا، تقریبا یه ماهه ‫که مدرسه نرفته و تو اصلا متوجه نشدی؟
‫با کوله‌پشتیش و کل وسایل ‫مورد نیازش می‌رفت بیرون.
‫انگار هیچ مشکلی نبود، ‫ولی مدرسه نمی‌رفت.
‫مدرسه‌اش هم همین‌جوری...
‫چند بار برام ایمیل فرستادن، ‫ولی به دستم نرسیده بودن.
‫کل روز چیکار می‌کرد؟ ‫کجا می‌رفت؟
‫نمی‌دونم. روحم هم خبر نداره.
‫ضمنا، دیگه جواب اکثر سوالاتم رو نمی‌ده.
‫سلام بث. شرمنده، کیت اومده ‫راجع به نیکولاس باهام صحبت کنه.
‫تازه فهمیدیم تقریبا یه ماهه ‫که مدرسه نمی‌ره.
‫صرفا همین نیست پیتر.
‫حالش خوب نیست.
‫باید باهاش صحبت کنی. ‫دیگه نمی‌دونم چیکار کنم.
‫بهت نیاز داره پیتر. ‫نباید تنهاش بذاری.
‫من که تنهاش نذاشتم، ‫واسه چی مدام از این حرف‌ها می‌زنی؟
‫خیلی‌خب.
‫چند روز پیش...
‫از خواستم...
‫حتی یادم نیست چی خواسته بودم. ‫احتمالا گفته بودم بشقابش رو جمع کنه.
‫با کلی نفرت...
‫نگاهم...
‫کرد.
‫خیال می‌کردم می‌خواد...
‫چیکار کنه؟
‫ازش می‌ترسم، خب؟
‫خیلی‌خب، فـ...
‫فردا می‌رم می‌بینمش.
‫بعد از کارم یه سر میام.
‫مرسی.
‫سیاست‌های پایاییشون رو بررسی کردیم...
‫و به نظرمون تصاحب این شرکت...
‫با راهبرد حمایت از محیط زیستمون ‫همخونی داره.
‫المان‌های محیط زیستی، اجتماعی ‫و حکومتداری خیلی خوبی رو اعمال کردن...
‫و موجب تجلیل بقیه می‌شه.
‫ضمنا، به نظرمون اگه باهاشون ادغام بشیم،
‫هم اعتبار اون‌ها رو افزایش می‌ده، ‫هم اعتبار خودمون رو.
‫چه عالی. گمون کنم کل اطلاعات ‫مورد نیازم رو شنیدم.
‫فعلا با جفری تماس می‌گیرم ‫که ببینم می‌تونیم قانعشون کنیم یا نه.
‫- چه عالی. ‫- ممنون.
‫بفرمایین.
‫من به محض اتمام این کار برمی‌گردم، خب؟
‫- ممنون. ‫- چه عالی.
‫مرسی.
‫سلام.
‫- واسه چی اومدی اینجا؟ ‫- اشکالی نداره؟ مزاحمت شدم؟
‫- حالت چطوره؟ ‫- بد نیستم.
‫واسه این اومدم که...
‫می‌خواستم باهات صحبت کنم. ‫دو سه دقیقه وقت داری؟
‫چرا که نه؟
‫مادر بهم گفته چند وقته مدرسه نمی‌ری.
‫جریان از چه قراره؟
‫چیزی نیست.
‫ببین، خودم می‌دونم ‫فعلا داره بهت سخت می‌گذره...
‫و می‌دونم از دستم دلخوری.
‫ولی دلیل نمی‌شه با همدیگه صحبت نکنیم.
‫- واسه چی دیگه مدرسه نرفتی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی؟
‫نمی‌شه که یهو تصمیم بگیری ‫دیگه مدرسه نری. چنین حق انتخابی نداری.
‫مشکلی برات پیش اومده؟
‫واسه چی آه می‌کشی؟
‫- دلیلی نداره. ‫- باید دلیلی داشته باشه دیگه.
‫بهم بگو.
‫نمی‌خوام راجع بهش صحبت کنم.
‫نیکولاس، اگه چیزی بهم نگی، ‫کمکی از دستم برنمیاد.
‫اون همه روز چیکار می‌کردی؟ ‫کجا می‌رفتی؟
‫قدم می‌زدم.
‫قدم می‌زدی؟ تنهایی؟
‫آره.
‫ولی واسه چی نیکولاس؟
‫به نظرت چنین کاری قابل قبوله؟ ‫آزمون اس‌ای‌تیت هم که به زودی برگزار می‌شه.
‫خودت که متوجهی مدرسه‌تون ‫تو فکر اخراجته.
‫مادرت دیگه داره کم میاره، خودت که می‌دونی؟
‫می‌خواد بفرستدت مدرسه شبانه‌روزی.
‫- دنبال همینی؟ ‫- نه.
‫پس باید کاری بکنی. ‫نمی‌شه که بذاری اوضاع همین‌طور پیش بره.
‫نمی‌تونم هیچ‌کدومشون رو حل کنم.
‫واسه چی چنین حرفی می‌زنی؟ ‫تو مدرسه اتفاقی افتاده؟
‫نه.
‫خارج از مدرسه چی؟
‫بگو دیگه، می‌تونیم با هم صحبت کنیم.
‫اون مسائل مطرح نیستن.
‫اِم...
‫چیه؟
‫بلد نیستم توصیفش کنم.
‫به زبون خودت بهم بگو.
‫مشکلم زندگیه.
‫داره بهم فشار میاره.
‫کدوم المان زندگی بهت فشار میاره؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌خوام چیزی عوض بشه، ‫ولی نمی‌دونم چی باید عوض بشه.
‫واسه همین گاهی اوقات ‫با خودم می‌گم شاید...
‫بهم بگو.
‫ترجیح می‌دم با تو زندگی کنم.
‫- با من؟ ‫- آب من و مامان...
‫تو یه جوب نمی‌ره.
‫دیگه نمی‌تونه تحملم کنه. ‫خودم می‌دونم نمی‌تونه.
‫ضمنا، وقتی اینجام...
‫افکار شوم زیادی به ذهنم خطور می‌کنن.
‫خودم هم می‌خوام با برادر کوچکم زندگی کنم.
‫آها...
‫اگه من رو بفرستین مدرسه شبانه‌روزی، ‫دیوانه می‌شم.
‫- معلومه که نمی‌شی. ‫- چرا، می‌شم. از من بشنو.
‫حس می‌کنم سرم داره منفجر می‌شه.
‫بیا بغلم.
‫گاهی اوقات حس می‌کنم ‫دارم دیوانه می‌شم بابا.
‫- منظورت چیه؟ ‫- جدی می‌گم.
‫نمی‌دونم چه بلایی داره سرم میاد.
‫نگران نباش عزیز دلم. ‫درستش می‌کنم.
‫بهم اعتماد کن.
‫سلام، با کیت تماس گرفتین. ‫پیغام بذارین.
‫سلام، منم. ‫همین الان باهاش صحبت کردم.
‫پیغامم رو که گوش کردی، ‫باهام تماس می‌گیری؟ مرسی.
‫واسه چی این‌طور برخورد می‌کنی؟
‫- چطور برخورد می‌کنم؟ ‫- می‌تونه تو اتاق پشتی بمونه.
‫خب، مدرسه چی می‌شه؟
‫راه‌حلی پیدا می‌کنیم.
‫حتما مدرسه‌ای وسط ترم قبولش می‌کنه، ‫موافق نیستی؟
‫آره، مطمئنم می‌کنه. ‫مطمئنم می‌کنه.
‫دو سال بیشتر نیست ‫که باهاش آشنا شدی.
‫خودم متوجهم که...
‫خودم می‌دونم بعد از کل اون اتفاقات،
‫نظر مثبتی بهش نداری. ‫ولی همیشه این شکلی نبوده.
‫وقتی کم سن و سال‌تر بود، ‫خیلی...
‫الان که رفته بودم دیدنش، ‫یه سری...
‫چه بدونم، جا رو بدنش مونده بود.
‫- جا؟ یعنی... ‫- رو دستش جای زخم بود.
‫خیلی با دیدنش ناراحت می‌شم. آخه...
‫پسرک خودمه.
‫ببین.
‫درسته. راست می‌گی.
‫عذاب وجدان دارم.
‫نمی‌تونم وانمود کنم ‫مسئولیت این شرایط رو دوش خودم نیست.
‫من ولشون کردم بث. ‫من ولشون کردم.
‫خودم می‌دونم. ‫ولی ناخوش بودنش تقصیر تو نیست.
‫داره دوران دشواری رو ‫پشت سر می‌ذاره.
‫به هر حال، گمون نکنم حق انتخابی داشته باشم.
‫نمی‌تونم بی‌خیالش بشم.
‫خیلی‌خب. درک می‌کنم.
‫نگران نباش. درک می‌کنم.
‫ضمنا، بهتره جریان زخم‌هاش رو ‫با دکتری در میون بذاری.
‫خودم می‌دونم.
‫سلام.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫- نمی‌خوای... ‫- نه، مرسی.
‫- خب... ‫- آره.
‫ضمنا، یادت نره که همیشه می‌تونی...
‫- خودم می‌دونم. مرسی مامان. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- ولی خیال نکن به خاطر... ‫- خودم می‌دونم.
‫متوجه منظورت می‌شم. ‫نگران نباش.
‫خیلی‌خب.
‫ببین.
‫بهم زنگ بزن.
‫آها، وایستا.
‫- داشت یادم می‌رفت. ‫- چیه؟
‫کیک موزیه.
‫مرسی مامان.
‫خیلی دوستت دارم.
‫- سلام، چیز دیگه‌ای لازم نداری؟ ‫- نه، ندارم.
‫حوله‌ای رو که بث برات گذاشته بود پیدا کردی؟
‫آره.
‫خیلی‌خب. خوبه. تنهات می‌ذارم.
‫می‌رم بخوابم.
‫خیلی خوشحالم که اینجایی. ‫دلم واسه کنارت بودن تنگ شده بود.
‫بث چی؟ مشکلی نداره ‫اینجا زندگی کنم؟
‫معلومه که نداره نیکولاس. ‫جفتمون خیلی خوشحالیم که اینجایی.
‫اینجا خونه خودت هم هست، می‌دونی دیگه؟
‫خب؟ بجنب. ‫بهتره بخوابی، دیروقته.
‫شب به خیر.
‫شب به خیر بابا.
‫سلام دکتر کالینز، منم، پیتر میلر. ‫شرمنده که با گوشیتون تماس گرفتم.
‫می‌خواستم راجع به پسرم، نیکولاس، ‫باهاتون صحبت کنم.
‫گمون کنم باید با مشاوری صحبت کنه...
‫و با خودم گفتم احتمالا ‫مشاور خوبی بشناسین، اینه که...
‫اگه بتونین باهام تماس بگیرین، ‫ممنون می‌شم.
‫- مزاحمت شدم؟ ‫- نه، بیا تو.
‫بگو ببینم.
‫درست فهمیدم که تو فکرشی ‫به زودی بری واشینگتن دی‌سی؟
‫اخبار زود پخش می‌شه.
‫می‌گن می‌خواد ‫تو انتخابات مقدماتی نامزد بشه.
‫دقیقا چه پیشنهادی بهت داده؟
‫گفته عضو گروه ستادش می‌شی؟
‫حرف خاصی نزده، ولی...
‫خیلی‌خب، می‌ذارم به کارت برسی.
‫ولی وقتی اطلاعات بیشتری کسب کردی، بهم بگو.
‫معلومه، معلومه.
‫- اوضاع خونه مرتبه؟ ‫- چی؟
‫آها، آره، آره.
‫عالیه.
‫مرسی اندرو.
‫رسیدیم.
‫سلام، یه لحظه مزاحمتون شدم ‫تا نیکولاس رو که امروز...
‫به جمعمون اضافه شده، ‫بهتون معرفی کنم.
‫می‌دونم همه‌تون کلی بهش خوش‌آمد می‌گین.
‫سلام نیکولاس. بنده آقای یاما، ‫دبیر تاریختون هستم.
‫خوش اومدی.
‫یه صندلی پیدا کن و بعد از کلاس بیا پیشم...
‫که بهت بگم درسمون به کجا رسیده، خب؟
‫چه عالی. دیگه مزاحمتون نمی‌شم.
‫خب، همون‌طور که داشتم می‌گفتم، ‫اگه یادداشت کنین، خیلی خوب می‌شه.
‫موضوع بحثمون تقسیم قدرت...
‫بین دولت ملی و ایالتیه.
‫خب، سال ۱۷۷۶ ‫که اعلامیه استقلال رو امضا کردن،
‫سیزده ایالتی که به تازگی مستقل شده بودن، ‫عین خواهر و برادر مجادله می‌کردن.
‫تک‌تکشون دنبال حاکمیت بودن. ‫کسی معنای حاکمیت رو بلده؟
‫یعنی قدرت مطلق.
‫طرح اصلی همینه؟
‫- سلام پسر. حالت چطوره؟ ‫- خوبم. خودت چطوری؟
‫هستیم دیگه. با رئیس جلسه داری؟
‫- آره. ‫- شانس آوردی، امروز سرحاله.
‫- هنوز ساکن نیویورکی؟ ‫- آره، هنوز ساکن نیویورکم.
‫خیلی‌خب. حال بابات چطوره؟
‫شنیدم مقداری ناخوش شده؟
‫آها، آره. مشکل خاصی نیست. ‫همه‌چی مرتبه. مرسی.
‫خوبه. آخه خیلی وقته که ندیدیمش.
‫- سلامم رو بهش برسون، باشه؟ ‫- حتما.
‫- می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫می‌تونین تشریف بیارین.
‫از این طرف بفرمایین.
‫- ممنون. ‫- سلام پیتر، حالت چطوره؟
‫لطف کردی که وقت گذاشتی. ‫بذار دو تن از جدیدترین...
‫سلام نیکولاس، منم.
‫صرفا خواستم بدونم امروز چطور پیش رفت؟
‫باهام تماس بگیر. خیلی دوستت دارم.
‫[بابا]
‫نیکولاس، آماده‌ای؟
‫دیگه باید بری.
‫نیکولاس، برات قهوه دم کردم. ‫فرصت داری بخوریش. خب؟
‫نیکولاس، دیرت می‌شه‌ها.
‫نیکولاس، تا الان حداقل ده بار صدات کردم.
‫نمی‌شه که وضع هر روز صبحمون ‫از همین قرار باشه، شنیدی چی گفتم؟
‫نیکولاس.
‫- واسه چی جوابم رو ندادی؟ ‫- جوابت رو دادم دیگه.
‫- دیگه وقتشه. باید بری. ‫- خودم می‌دونم.
‫- تئو دیشب بیدارت نکرد؟ ‫- نه.
‫واقعا خیلی خوش‌شانسی.
‫بابات هم همین‌طوره. ‫اصلا از خواب بیدار نمی‌شه.
‫باید ضرب‌المثل «عین نوزاد می‌خوابه» رو...
‫به «عین مرد می‌خوابه» تغییر بدن.
‫کجاست؟
‫زودتر رفت. ‫امروز صبح زود جلسه داشت.
‫قهوه‌ات رو بگیر. ‫تقریبا پنج دقیقه فرصت داری.
‫- چی شده؟ ‫- چیزی نشده.
‫درد داری؟
‫درد مهم نیست.
‫ناراحتی؟
‫- واسه چی ناراحتی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی.
‫زیاد پیش میاد؟
‫یهو بی‌جهت گریه می‌کنی؟
‫گریه نمی‌کنم.
‫بگذریم، باید برم.
‫می‌شه سوالی ازت بپرسم؟
‫آره، معلومه.
‫موقع آشنایی با بابام، ‫می‌دونستی متأهله؟
‫می‌دونستی؟
‫آره.
‫- ولی خودش همون اول بهم گفته بود... ‫- چی گفته بود؟
‫شاید بهتر باشه این مسئله رو ‫از خودش بپرسی.
‫راستش...
‫مامانم وقتی رفت، ‫خیلی اذیت شد.
‫واقعا عذاب کشید.
‫مدام بهش بد و بیراه می‌گفت.
‫ولی من همچنان همیشه ستایشش می‌کردم.
‫انگار داشتن از وسط نصفم می‌کردن.
‫درک می‌کنم.
‫شرایط آسونی نیست.
‫ولی همچنان جلوی خودت رو نگرفتی.
‫جانم؟
‫موقع آشنایی باهاش، ‫با این که می‌دونستی متأهله...
‫و پسری داره، جلوی خودت رو نگرفتی؟
‫می‌خوای چی بگم نیکولاس؟
‫هیچی. درست می‌گی، نمی‌دونم ‫واسه چی پرسیدم، خیلی احمقانه است...
‫- نه، احمقانه نیست. ‫- بگذریم، باید برم. می‌بینمت.
‫می‌بینمت.
‫سلام نیکولاس، منم.
‫صرفا می‌خواستم بغلت کنم.
‫امیدوارم حالت خوب و خوش باشه.
‫امیدوار بودم روزی بتونیم ‫همدیگه رو ببینیم.
‫کمی کنار هم باشیم.
‫باهام تماس بگیر. ‫دلم برات تنگ شده. خداحافظ.
‫اگه بتونیم بهشون ثابت کنیم...
‫که بهتر بود اصلا اول دست به کار نمی‌شدن،
‫- کم‌کم ممکن جلوه می‌کنه. ‫- [کیت]
‫کلا بحث تعدیل قدرت وسطه.
‫- بله؟ ‫- عذر می‌خوام.
‫دنبال همین بودین؟
‫چه عالی. ‫تو بایگانی پیداش کردی؟
‫احسنت.
‫- چیز دیگه‌ای لازم ندارین؟ ‫- خیلی ممنون.
‫این خیلی به دردمون می‌خوره.
‫- طرف کیه؟ ‫- کی رو می‌گی؟
‫کارآموز جدیدمونه. فرانسویه. ‫خیلی زرنگه.
‫- چطور مگه؟ ‫- همین‌جوری پرسیدم.
‫خیلی‌خب، فردا می‌بینمت.
‫سلام.
‫سلام پیتر، منم.
‫ببین، نمی‌خوام مزاحمت بشم،
‫ولی اصلا از نیکولاس خبری ندارم.
‫براش کلی پیغام گذاشتم، ‫ولی باهام تماس نمی‌گیره.
‫اینه که...
‫می‌شه صحبت کنیم؟
‫مرسی.
‫- چه کت قشنگی. ‫- مرسی.
‫بفرمایین.
‫خب، همه‌چی تو مدرسه جدیدت ‫خوب پیش می‌ره؟
‫بدک نیست.
‫گفته بود چندان با هم سن و سالانت ‫احساس صمیمیت نمی‌کنی؟
‫درسته.
‫- چرا نمی‌کنی؟ ‫- به نظرم احمقن.
‫صرفا به فکر مهمونی گرفتن ‫و عشق و حالن.
‫من اصلا از این کارها خوشم نمیاد.
‫خب، از چه کاری خوشت میاد؟
‫- چیه؟ ‫- نه، چیزی نیست.
‫بگذریم. الان اوضاع بهتره.
‫از این سن و سال خوشت نمیاد؟
‫منظورم این نـ...
‫- سلام. ‫- سلام جناب.
‫سلام، پیداش کردم. ممنون.
‫- شرمنده که دیر کردم. ‫- اشکالی نداره.
‫خودم می‌دونم چقدر سرت شلوغه. ‫شنیدم الان خیلی بیشتر شلوغه.
‫- آره. ‫- هیجان‌انگیزه.
‫- چی میل دارین؟ ‫- نمی‌دونم. تو چی می‌خوری؟
‫یه آب گازدار لطف کنین.
‫من مارتینی می‌خورم.
‫- پس دوتا مارتینی لطف کنین. ‫- دوتا مارتینی تقدیمتون می‌کنم.
‫- خب، اوضاع چطوره؟ ‫- اوضاع خوب پیش می‌ره.
‫رفته مدرسه جدیدش ‫و می‌گه خوشش اومده.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫مجبور شدم اولش کمی تشویقش کنم، ولی...
‫به نظرم حالش الان بهتره ‫و راستش، گمون کنم داره پیشرفت می‌کنه.
‫تونست بهت بگه تو مدرسه قبلیش ‫چی شده بود؟
‫نه، زیاد صحبت نمی‌کنه.
‫نمی‌فهمم واسه چی این‌قدر ناراحته.
‫نوجوانه دیگه.
‫تا حالا دیدی نوجوانی ‫خوشحالی ساطع کنه؟
‫مسائل دیگه‌ای هم هست.
‫با بقیه فرق می‌کنه.
‫واسه چی چنین حرفی می‌زنی؟
‫اگه از من بپرسی، ‫به نظرم از عشق ناامید شده.
‫- امکانش هست. خیلی رمانتیکه. ‫- آره.
‫اگه گفتی به کی رفته؟
‫بفرمایین.
‫- ممنون. ‫- چه عالی، ممنون.
‫سلامتی.
‫خب، وضعیت...
‫- بث چطوره؟ ‫- آره، چطور کنار اومده؟
‫می‌تونی باهام صحبت کنی.
‫خب؟
‫- خب، اولش مقداری... ‫- گمون کنم خصمانه برخورد کرد؟
‫نه، نه راستش. ‫شاید کمی ناراحت شده بوده باشه.
‫بالاخره تازه بچه‌دار شدیم ‫و خودش خیلی خسته است.
‫انتظار نداشت از همون اول ‫با نوجوانی زندگی کنه.
‫می‌تونم درک کنم.
‫ولی کلا داره خوب پیش می‌ره.
‫شرایط زندگیش رو که خیلی دشوار نکرده؟
‫نه، مؤدبانه رفتار می‌کنه. ‫داره تلاش می‌کنه.
‫از زندگی با برادر کوچکش خوشش میاد.
‫چه عالی.
‫آره، گمون کنم این شکلی جواب بده.
‫کیت، چی شده؟ ببین.
‫چیزی نشده. ببخشید.
‫ببخشید. نمی‌خواستم ناراحتت کنم.
‫خودم می‌دونم.
‫حس می‌کنم به هیچ دردی نمی‌خورم.
‫منظورت چیه؟ ‫کیت، اصلا این‌طور نیست.
‫ببخشید.
‫آخه اصلا فرض نمی‌کردم ‫بخواد از خونه بره.
‫فرض نمی‌کردم اون هم بره.
‫- فرض نمی‌کردم با تو زندگی کنه. ‫- خودم هم نمی‌کردم.
‫خودش ازم خواست.
‫- آره، ولی مشکل از من بود. ‫- معلومه که نبود.
‫چرا. دیگه نمی‌خواد با من زندگی کنه.
‫باهاش تماس می‌گیرم. ‫اصلا جواب نمی‌ده.
‫اذیت نکن دیگه. کافیه کمی صبر کنی.
‫آره.
‫- واقعا خیلی عذر می‌خوام. ‫- اشکالی نداره.
‫چند روز پیش...
‫این عکسش رو پیدا کردم.
‫مال سفرمون به جزیره کرسه، یادته؟
‫آره.
‫وقتی عکسه رو نگاه می‌کنم...
‫داغون می‌شم.
‫اون قایق کوچولوئه رو ‫اجاره کرده بودیم، یادته؟
‫آره، معلومه.
‫تابستون اون سال ‫داشتی بهش شنا یاد می‌دادی.
‫صورتش...
‫خیلی فراخه.
‫عین نور زندگی می‌مونه.
‫نور زندگی عزیز خودمه.
‫وقتی آدم فکرش رو می‌کنه...
‫می‌بینه خانواده‌مون اون موقع ‫خیلی خوشحال بود.
‫نمی‌دونم چی شد.
‫بی‌خیال.
‫خیلی دوستش داشتم.
‫تو رو هم دوست داشتم.
‫خیلی دوستت داشتم پیتر.
‫کاش می‌دونستی چقدر دوستت داشتم.
‫بی‌خیال، این‌قدر ناراحت نباش.
‫تو مادر خارق‌العاده‌ای هستی.
‫تقصیر تو نیست که داره بهش سخت می‌گذره.
‫به زودی همه‌چی عین سابق می‌شه.
‫چرا، می‌شه. می‌شه. ‫از من بشنو کیت.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫واقعا این‌طور فکر می‌کنی؟
‫آره.
‫- ردیفه؟ ‫- آره، بالاخره ردیف شد.
‫خیلی طولش می‌ده.
‫دقیقا، ای خدا، خودم هم خوابم برده بود.
‫- بیا. ‫- ممنون. خیلی لطف داری.
‫امروز خوب بود؟
‫آره، اتفاق خاصی نیفتاد.
‫رفتم پزشک اطفال.
‫به جز اون کلا خونه بودیم.
‫تو چیکار کردی؟
‫- چیه؟ ‫- چیه؟
‫واسه چی این‌قدر تر و تمیزی؟
‫این چیه؟
‫- این‌طوری می‌خوای عذرخواهی کنی؟ ‫- می‌خوام تشکر کنم.
‫- بابت چی؟ ‫- خودت خیلی خوب می‌دونی.
‫خیلی قشنگن.
‫خودم خوب می‌دونم...
‫صرفا خیلی ازت سپاس‌گزارم ‫که این شکلی با شرایط کنار اومدی.
‫درست گفتم. ‫می‌خوای این‌طوری عذرخواهی کنی.
‫منظورم اینه که شانس آوردم تو زندگیمی.
‫آره، آخه خودت زیاد خونه نیستی.
‫همیشه سر کاری.
‫همیشه که نیستم.
‫- بابا، می‌شه یه دقیقه باهات صحبت کنم؟ ‫- آره، معلومه.
‫- مزاحمتون شدم، مگه نه؟ ‫- نه، به هیچ وجه، بگو.
‫خیلی مهم نیست. صرفا می‌خواستم ‫در زمینه‌ای ازت مشورت بگیرم.
‫می‌تونیم بعدا صحبت کنیم.
‫بعدش میای پیشم؟
‫- باشه. ‫- چه عالی.
‫مرسی.
‫ظاهرا بهتر شده، موافق نیستی؟
‫بهم گفت امروز امتحان ریاضیش رو ‫نوزده و نیم شد.
‫- عه، واقعا؟ ‫- آره، خیلی حظ کردم.
‫گمون کنم دوباره داره ‫اعتماد به نفسش رو به دست میاره.
‫ضمنا، بهم گفت دعوتش کردن مهمونی.
‫- خیلی خوبه. ‫- آره.
‫نگرانم که همیشه تک و تنهاست.
‫- بگذریم، خوب پیش رفت. ‫- چی؟
‫پزشک اطفال تئو رو می‌گم.
‫- آها، آره. چی گفت؟ ‫- حرفش عین خودت بود.
‫گفت گذراست و به زودی ‫کامل خوابش می‌بره.
‫بگذریم، تا این دوره تموم نشه،
‫مجبورم تا رو همین مبل خوابم نبرده، ‫شام درست کنم.
‫نه، نمی‌خواد. خودم می‌رم.
‫سلام تئو. بیا بغلم.
‫چیزی نیست.
‫خب؟
‫- نمی‌دونم. ‫- بهت میاد.
‫- لطف داری، ولی... ‫- چیه؟
‫مطمئن نیستم هم سن و سالانم ‫کت می‌پوشن یا نه.
‫شوخیت گرفته؟ ‫الان دیگه همه کت می‌پوشن، مگه نه؟
‫- واقعا؟ ‫- آره، خیلی بهت میاد.
‫فرانسویه.
‫نگاهش کن. ‫بهتره همین رو تو مهمونیه بپوشی.
‫شنبه هفته آینده بود، درسته؟
‫راستش، مطمئن نیستم برم یا نه.
‫چی؟ باید بری. اذیت نکن دیگه. ‫دیدن بقیه کار مهمیه.
‫رقص بلد نیستم.
‫پس مشکلت همینه؟
‫چیه؟
‫ما اومدیم خونه.
‫بث؟
‫- هیس، خوابیده. ‫- ببخشید.
‫- کجا رفته بودین؟ ‫- باید به این پسر رقص یاد بدی.
‫- اون بهترین رقاصیـه که می‌شناسم. ‫- خندیدیم.
‫با اون وضعِ رقصیدن خودت، ‫چطوری روت می‌شه بهم تیکه بندازی؟
‫اون رقاص خوبی نیست؟
‫بهتره بگم سبک خودشو داره.
‫سبکِ منحصر به‌فرد خودم.
‫می‌دونی موقع جشن عروسی آشنا شدیم؟ ‫اولین بار بود که بابات رو می‌دیدم.
‫وسط زمینِ رقص بود، ‫و داشت حرکت کمر معروفشو می‌رفت.
‫چی‌چی؟
‫- از حرکت کمر معروفش خبر نداری؟ ‫- نه.
‫بث، بهتره تو رقص یادش بدی، ‫قراره بره مهمونی.
‫اینو نگاه کن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫- بی‌خیال. ‫- پاشو.
‫- بلند شو. ‫- نه، نه.
‫ناز نکن.
‫واقعا فکر خوبیه؟
‫نمی‌خوای نشون‌مون بدی؟
‫- بلند بشم تئو بیدار میشه. ‫- پاشو، بابا.
‫باشه.
‫با ضمانتِ خودتون. ‫خودتون خواستید.
‫صورتشو ببین.
‫حالا می‌فهمی چرا ‫فورا عاشقش شدم؟
‫کی نمی‌شه.
‫نمی‌شه در برابر من مقاومت کرد.
‫وقتی میاد وسط، ‫همه مردم اتاق دست از کار می‌کشن.
‫دست خودش نیست ‫که همه توجه‌ها رو به خودش جلب می‌کنه.
‫چطوری این کار رو می‌کنی؟
‫خودمم نمی‌دونم.
‫- بیا، بهت نشون میدم. ‫- نه، نه. پیتر، نه.
‫- ببین. اینطوری، می‌بینی؟ حاضری؟ ‫- نه.
‫انگشت، زانو. ‫انگشت، زانو.
‫آره، همینه. ‫تو مهمونی همین حرکت به کارت میاد.
‫خدای من، یکی دیگه نه.
‫الان دو تا شدن.
‫ گرد و خاک بپا کن.
‫حرکتشو نگاه کن. ‫آره، پسر خودمه.
‫خیلی‌خب، منم میام.
‫زیر تختش بود.
‫ببخشید. ‫فکر کردم بهتر باشه در جریانت بذارم.
‫فکر می‌کنی هنوز، می‌دونی...
‫درک نمی‌کنم.
‫به‌نظر میاد حالش خوب باشه، نه؟
‫میره مدرسه. ‫می‌خنده. بهتر شده.
‫- آره. ‫- پس چرا این کار رو می‌کنه؟
‫راحت‌ترین کار اینه‌که در این مورد ‫باهاش صحبت کنیم، اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫شاید با مشاورش؟
‫خیلی‌خب.
‫- میری بیرون؟ ‫- آره، با کوچولو میریم آفتاب بگیریم.
‫نگران نباش. ‫احتمالا هنوز یه‌مقدار آسیب پذیره.
‫ولی می‌دونه کنارش هستی.
‫مطمئنم یه راه‌حل پیدا می‌کنی.
‫- اینطوری فکر می‌کنی؟ ‫- اوهوم.
‫- کجا بودی؟ ‫- برای چی؟
‫- چیزی شده؟ ‫- آره.
‫چرا زیر تختت چاقو قایم کردی؟
‫چی؟
‫زیر تختت چاقو بود. ‫خبر داری؟
‫چرا اونجا بود؟
‫- هیچی. ‫- منظورت چیه هیچی؟
‫محض احتیاط گذاشتم...
‫محض احتیاطِ چی دقیقا؟ ‫در مورد چی حرف میزنی؟
‫نمی‌دونم. ‫اگه یه‌وقت دزد اومد یا...
‫دستتو نشون بده.
‫- چی؟ ‫- گفتم دستتو نشون بده.
‫نه.
‫ولم کن.
‫نیکولاس.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫نمی‌خوام به خودت صدمه بزنی. ‫متوجه حرفم میشی؟
‫به خودم صدمه نمیزنم.
‫زخم‌های دستتو نگاه کن. ‫به خودت آسیب زدی.
‫- برعکسه. ‫- منظورت چیه برعکسه؟
‫- هیچی. ‫- نه، توضیح بده.
‫توضیح بده منم بفهمم، نیکولاس.
‫آرومم می‌کنه.
‫از چی آرومت می‌کنه؟
‫از چه چیزی آرومت می‌کنه، نیکولاس؟
‫وقتی درد دارم...
‫راهیه تا...
‫راهیه تا درد رو جهت بدم.
‫اما چه دردی؟
‫نیکولاس، چه دردی رو جهت بدی؟
‫دیگه نمی‌خوام همچین کاری رو انجام بدی.
‫قدغن می‌کنم، مفهومه؟
‫- مفهومه؟ ‫- آره.
‫یه چیزهایی توی زندگی وجود داره ‫که آدم نباید انجام بده.
‫- بث پیداش کرد؟ ‫- اهمیت نداره.
‫چرا توی وسایلِ من می‌گشت؟
‫اون توی وسایل تو نمی‌گشته. ‫اون‌قدری لطف داشته تا تختت رو مرتب کنه.
‫چون تو هیچ‌وقت تمیز نمی‌کنی.
‫نیکولاس، از آشپزخونه ‫چاقو برداشتی بردی اتاقت.
‫نه، اولش فقط یه چیزی می‌خواستم ‫تا از خودم دفاع کنم.
‫در... در برابر چی از خودت دفاع کنی؟ ‫در مورد چی حرف میزنی؟
‫متوجه‌ای که حرف‌هات ‫به هیچ‌وجه با عقل جور درنمیاد؟
‫- خب، تو اسلحه داری. ‫- چی؟
‫اتاقت شست‌وشو، ‫پشتِ لباسشویی.
‫نه، نه. فرق داره. ‫اونو هدیه گرفتم.
‫کی بهت اسلحه داده؟
‫بابام. ‫خیلی وقت پیش.
‫عاشق شکاره. ‫اسلحهٔ شکاره.
‫ببین، اون برای دفاع از خودم نیست.
‫چرا بهت اسلحه شکار داده؟
‫نمی‌دونم. ‫شاید فکر کردم خوشم میاد.
‫یا چیزی بود ‫که بتونیم با همدیگه انجام بدیم.
‫اصلا ازش استفاده نکردم. ‫از شکار و همه‌چیزهای مربوط بهش بدم میاد.
‫پس چرا نگه‌اش داشتی؟
‫نیکولاس، الان موضوع صحبت ما ‫این مسئله نیست.
‫به هیچ‌وجه نمی‌فهمم ‫برای چی این‌کارها رو می‌کنی.
‫می‌دونم.
‫توی مدرسه قبلیت چه اتفاقی افتاد؟
‫شاید وقتش رسیده بهم بگی، ‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫چون باید یه اتفاقی افتاده باشه، ‫وگرنه...
‫نیکولاس.
‫خیلی‌خب، اگه نمی‌خوای ‫در این باره باهام حرف بزنی.
‫امیدوارم با مشاورت حرف بزنی.
‫خواهش می‌کنم، ‫مسئله مهمیه.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫- میرم ضد عفونی کننده بیارم. ‫- نمی‌خواد، چند تا خراش بیشتر نیست.
‫می‌دونی...
‫وقتی به خودت صدمه میزنی...
‫انگار داری سر من میاری.
‫و وقتی مامان رو آزار می‌دادی، ‫انگار سر من میوردی.
‫سلام به همه. ‫بشینید.
‫ازتون متشکرم که تشریف آوردید.
‫امروز افراد مهمی در کنار ما هستند.
‫- استیون، واسم قهوه میاری؟ ‫- چشم قربان.
‫بسیار خوب. ‫باید درباره موضوعات زیادی صحبت کنیم.
‫در ابتدا مباحثی که تا به الان ‫در موردش صحبت کردیم رو مرور می‌کنیم.
‫مبحث اول دستور جلسه ‫خدمات درمانیه.
‫و همونطور که می‌دونید موضوعِ...
‫بابا، اینجا نهنگ هست؟
‫- نهنگ؟ ‫- آره.
‫نه، فکر نمی‌کنم.
‫- دلفین چی؟ ‫- دلفین هست. بعضی‌وقت‌ها می‌بینیشون.
‫- دیدی؟ ‫- آره.
‫- بابا، زود باش. ‫- چیه؟
‫کلاهم.
‫متشکرم. ‫روز خوبی داشته باشید.
‫زود اومدی.
‫- سلام بابا. ‫- سلام، بیا تو.
‫خیلی‌خب.
‫- نوشیدنی میل داری؟ ‫- آره، چرا که نه.
‫خوبه.
‫- با یخ؟ ‫- نه.
‫نه، باشه.
‫بدون یخ.
‫افتخار اومدنِ یهوییت ‫رو مدیون چی هستم؟
‫دلیل خاصی نداره، ‫داشتم از واشینگتن رد می‌شدم.
‫و خواستم حال و احوالت رو بپرسم.
‫به شایعاتِ دربارهٔ سلامتی من گوش نده.
‫من صحیح و سالمم. ‫فقط یه ناراحتی جزیی دارم.
‫- از این بهتر نبودم. ‫- خوبه.
‫ماریا یه چیز کوچولو برامون تدارک دیده، ‫یه ناهار سر دستی.
‫- اردک. چطوره؟ ‫- عالیه.
‫- خوبه. نوش. ‫- نوش.
‫خوش اومدی.
‫مشکل این دوره و زمونه ‫اینه‌که مردم از همه‌چی می‌ترسن.
‫اطرافتو نگاه کن. ‫یه مشت بزدل سوسول ریختن.
‫دیگه هیچ آدمی علاقه‌ای نداره ‫ریسک کنه.
‫به همین دلیل غرب ‫تا مدت زیادی پایدار نیست.
‫چندین ساله دارم میگم ‫و این حقایق حرفم رو تایید می‌کنن.
‫و دنبالِ انرژی، شهامت، سرمایه‌گذاری هستی...
‫ببخشید که اینو میگم، ‫ولی باید بری آسیا.
‫دهه‌های آینده ‫توی واشینگتن رخ نمی‌ده
‫بلکه توی پکنِ چینه.
‫- نه دستت درد نکنه، ماریا. خوشمزه بود. ‫- خواهش می‌کنم.
‫نه، ممنون.
‫خب...
‫تو وضعت چطوره؟ واسم بگو. ‫فکر می‌کردم از این شهر بدت میاد.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫با برایان همر جلسه داشتم.
‫- آره، توی انتخابات مقدماتی نامزد شده. ‫- آره، می‌دونم.
‫و از من می‌خواد ‫توی ستاد انتخاباتیش بهش کمک کنم.
‫- پیشنهاد داد عضوی از تیمش بشی؟ ‫- آره.
‫اما هنوز تصمیم نگرفتم ‫قبول کنم یا نه.
‫چرا قبول نکنی؟
‫مشکل اینجاست ‫که ازم وقت زیادی می‌گیره.
‫خب؟
‫خب پیچیده‌ست.
‫- چیش پیچیده‌ست؟ ‫- الان زمان خوبی نیست.
‫نیکولاس داره دورهٔ سختی رو پشت‌سر می‌ذاره. ‫۱۷ساله‌اش شده.
‫اومده پیش من، ‫و داره پیشرفت می‌کنه،
‫ولی فکر می‌کنم ‫هنوز یه‌مقدار آسیب‌پذیره.
‫فقط نمی‌خوام از خونه دور باشم ‫وقتی که اون...
‫چیه؟
‫برای همین اومدی منو ببینی؟ ‫تا پز بدی بابای خوبی هستی؟
‫- نه. ‫- واضحه همینه.
‫اومدی تا با دلیل و مدرک قطعی
‫برتری اخلاقیت ‫رو به رخم بکشی، مگه نه؟
‫اومدی بهم نشون بدی
‫که می‌تونی از جاه‌طلبی‌هات دست بکشی ‫تا مراقب پسرت باشی
‫برعکس من، درسته؟
‫ابدا.
‫پس هنوز عصبانی هستی، ها؟ واقعا؟
‫منو مقصر اتفاقی می‌دونی...
‫که چهل سال پیش افتاد؟
‫هنوز می‌خوای نشونـم بدی ‫چه بابای نمونه‌ای هستی، عجب.
‫خب، چی می‌خوای؟ تشویقت کنم؟ ‫آفرین.
‫جالبه همچین حرفی رو میزنی چون...
‫اون‌روز دوباره به اون زمان فکر می‌کردم ‫که هم‌سن نیکولاس بودم...
‫- دیدی؟ ‫- آره.
‫وقتی مامان مریض بود.
‫هر روز بعد مدرسه ‫میرفتم بیمارستان ملاقاتش،
‫و شب‌ها رو پیشش می‌خوابیدم و...
‫یه بار هم نیومدی.
‫- همیشه در حال سفر بودی. ‫- کار می‌کردم.
‫اما یه هفته قبل از فوتِ مامان، ‫تام رو دیدم...
‫و بهم گفت که شب قبلش ‫با تو قرار شام داشته.
‫حتی نمی‌دونستم توی شهری.
‫فکر نکردی ارزش داره بهمون بگی ‫یا بیای ملاقاتش؟
‫گوش کن، اگه راضیت می‌کنه، ‫خیلی راحت می‌تونم نقش هیولا رو قبول کنم
‫و برای بی‌عیب بودنت سر تعظیم فرود بیارم.
‫آره، رنج زیادی کشیدی و...
‫بابات باهات مهربون نبود، ‫با مامانت هم نبود، قبول.
‫خب که چی؟
‫فکر نمی‌کنی وقتش رسیده بزرگ بشی؟
‫چون حرفم رو باور کن، ‫رقت انگیزه.
‫تماشایِ یه مرد پنجاه ساله ‫که هنوز درگیر دوران نوجوونیشه.
‫اگه توصیهٔ منو می‌خوای، پیتر...
‫باهاش کنار بیا، محض رضای خدا.
‫باهاش کنار بیا تموم بشه بره.
‫ازت خواهش می‌کنم.
‫ببخشید.
‫الو، هری؟
‫جلسه ساعت چهاره.
‫درسته، ساعت چهار، ‫نه چهار و نیم.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫- دوست نداری بری بیرون؟ ‫- نه، برعکس.
‫- غلات می‌خوری؟ ‫- آره.
‫کار هیجان انگیزتری نداره؟ ‫شب شنبه‌ست.
‫خب؟
‫نمی‌خوای فیلم ببینی ‫یا بری پیش دوست‌هات؟
‫من هیچ دوستی ندارم.
‫- چرا همچین حرفی میزنی؟ ‫- چون حقیقته.
‫هنوز مایکل رو داری. ‫زیاد می‌دیدیش.
‫- مهمونی که گفتی چی شد؟ ‫- کافیه، بابا.
‫- چی؟ ‫- می‌شه بس کنی؟
‫- اجازه هست؟ ‫- آره.
‫خیلی وقته نخوردم.
‫حاضری؟
‫خوبه.
‫حاضر نیستم.
‫وحشتناکه، چسبناکن.
‫حاضری؟ برو.
‫- خوردیش؟ ‫- نه.
‫احیانا گوشواره‌های منو ندیدین؟
‫توی دستم بودن‌ها. ‫و فقط...
‫- دستشویی رو گشتی؟ ‫- آره، گشتم. همه‌جا رو زیر و رو کردم.
‫نمی‌فهمم. ‫فکر کنم باید گمشون کرده باشم...
‫الو؟ بله.
‫اوه سلام. بله.
‫- تو که ندیدیشون؟ ‫- چی؟
‫گوشواره‌هام، قرمز بودن. ‫بابات واسم خریده بود.
‫همین یه ثانیه دستم بودن.
‫نه.
‫همه‌اش وسایلمو گم می‌کنم.
‫لباستو عوض کردی؟
‫- این یکی بهت میاد. ‫- ممنون. لطف داری.
‫نه، واقعیته. ‫خوشگل شدی.
‫کجا میرین؟
‫جای خاصی نمیریم، ‫با دوستامون میریم شام بیرون.
‫- فرانک، فرانک رو می‌شناسی؟ ‫- نه.
‫میگم جای خاصی نیست، ‫ولی در حقیقت خیلی خاص و ویژه‌ست.
‫اولین باریه ‫که بعد از بدنیا اومدنِ تئو میرم بیرون.
‫یه توصیه کوچولو، اگه می‌خوای بری بیرون ‫و واسه خودت زندگی کنی بچه‌دار نشو.
‫شوخی می‌کنم.
‫خیلی‌خب، یه خبر بد دارم. ‫سارا قال‌مون گذاشت.
‫- چی؟ ‫- الان زنگ زد.
‫- منظورت چیه، دقیقهٔ نودی پیچوند؟ ‫- آره، تب کرده.
‫- سارا کیه؟ ‫- پرستار بچه.
‫- به جنی زنگ بزنم؟ ‫- زنگ زدم. وقت آزاد نداره.
‫خدای من. عالی شد. ‫یه بار خواستیم بیرون بیرون...
‫چیکار کنم؟ ‫زنگ بزنم فرانک کنسل کنم؟
‫- می‌خواید من مراقبش باشم؟ ‫- تو؟
‫- نمی‌دونم، فکر می‌کنی از پسش برمیای؟ ‫- آره، اگه به شما کمک می‌کنه.
‫خدای من، خیلی لطف داری.
‫- چرا که نه؟ ‫- واقعا لطف داری.
‫- ولی فکر می‌کنم بهتر باشه... ‫- مطمئنی؟
‫آره، مطمئنم، کنسل کن. ‫به فرانک زنگ بزن. بهتره کنسل کنیم.
‫باشه، حالا هرچی.
‫چیه؟
‫- چرا اینطوری نگاهم می‌کنی؟ ‫- خودت چی فکر می‌‌کنی؟
‫یه پیشنهاد قشنگ داد. ‫نمی‌دونم چرا رد کردی.
‫یعنی نمی‌دونی؟
‫نه، برادر کوچیک اونه. ‫می‌تونه مراقبش باشه.
‫- مطمئن نیستم. اون نوزاده و فقط... ‫- و چی؟
‫همیشه جنبهٔ سیاه ماجرا رو می‌بینی.
‫بهتره جنبهٔ سیاه چیزی رو دید ‫تا اصلا هیچی نبینی.
‫- منظورت چیه؟ ‫- هیچی.
‫- بگو چی رو نمی‌بینم؟ ‫- هیچی.
‫واقعا فکر می‌کنی نیکولاس ‫نمی‌تونه...
‫از برادرش مراقبت کنه ‫تازه اونم وقتی که خوابه؟
‫خدای من، تو خیلی خوب می‌دونی. ‫اون افسرده‌ست. هنوز ثبات نداره.
‫حتی...
‫ببخشید که این حرفم شوکه‌ات می‌کنه ‫اما اجازه نمی‌دم پسرم با...
‫با چی؟
‫حرفتو نخور، بگو. ‫اجازه نمی‌دی پسرت...
‫بگو دیگه.
‫اون عجیبه. نگو که نیست. ‫راستش، اون به‌شدت عجیبه.
‫طرز نگاه کردنش آزار دهنده‌ست.
‫کی می‌خوای با این حقیقت مواجه بشی ‫که اون از نظر روانی سالم نیست.
‫نیکولاس. هی، تو... ‫ببخشید، فقط...
‫ناامید بودیم که نتونستیم ‫امشب رو بریم بیرون.
‫به تو مربوط نمی‌شه.
‫نیکولاس.
‫توی راهرو بودن.
‫نیکولاس، لطفا...
‫نیکولاس، اینجا چیـ... ‫حالت خوبه؟
‫بابات گفت از مدرسه جدیدت راضی هستی.
‫نیستی؟
‫گفت که توی خونه‌اش ‫وضع زندگیت خوبه.
‫امیدوار بودم که...
‫اما آخر سر ‫هیچ جایی برای من نیست.
‫منو خیلی آزار دهنده می‌بینن.
‫- و فشار زیادی روم می‎ذاره. ‫- بابات؟
‫متوجه نیست که...
‫یه سره در مورد درس و مدرسه حرف میزنه.
‫انگار زندگی توی این‌ها خلاصه میشه.
‫عادیـه. ‫اون نگران توئه.
‫نه، اون پشیزی به من اهمیت نمی‌ده.
‫مسئله شخصیت منه. ‫اون فقط می‌خواد مثل خودش موفق بشم.
‫جوری که خودش موفقه.
‫اما من دوست ندارم ‫حقوق بخونم یا وکیل بشم.
‫علاقهٔ من نیست.
‫همیشه رویای نویسنده شدن رو داشتی.
‫هنوز می‌نویسی؟
‫ها؟
‫فکر نمی‌کنم به جایی برسم.
‫در مورد چی حرف میزنی؟
‫نیکولاس، بابات خیر و صلاح تو رو می‌خواد.
‫دوستت داره. ‫بهت ایمان داره.
‫شما دو تا فقط ‫زمین تا آسمون تفاوت دارین.
‫و الان فشار زیادی روشه.
‫کارهایی که توی انتخابات مقدماتی داره. ‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫و واسش مهمه.
‫آرزوییه که چندین ساله داره.
‫اما...
‫فقط این نیست.
‫حال من خوب نیست، مامان.
‫بابات گفت ‫از یه دختره جدا شدی.
‫آره، خودم بهش گفتم.
‫نمی‌دونست چی شده.
‫یه توضیح منطقی می‌خواست. ‫رفتارشو که می‌دونی.
‫پس چیزی که می‌خواست ‫بشنوه رو بهش گفتم، اما...
‫من اصلا با اون دختره ‫بیرون نرفتم، فقط...
‫فقط، من مثل بقیه آدم‌ها نیستم.
‫بعضی‌وقت‌ها احساس می‌کنم ‫مناسب این دنیا نیستم.
‫و نمی‌تونم باهاشون کنار بیام.
‫با این‌که هر روز ‫تمام زورمو میزنم.
‫اما نمی‌تونم کنار بیام، ‫چون...
‫چون دارم درد می‌کشم.
‫همیشه.
‫و خسته‌ام.
‫از درد کشیدن خسته شدم.
‫اوه، نیکولاس.
‫من پیشتم.
‫جایی نمیرم.
‫و بهت کمک می‌کنم ازش بگذری. ‫قول میدم.
‫گریه نکن، نور زندگی من.
‫چیزی نیست.
‫چی؟
‫امروز؟ ‫مطمئنی خودش بود؟
‫- نیکولاس. ‫- بله؟
‫می‌شه چند دقیقه بیای اینجا؟ ‫می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫- چی شده؟ ‫- بگیر بشین.
‫- باید حرف بزنیم. ‫- در مورد چی؟
‫در مورد مدرسه‌ات.
‫چه خبر؟
‫- خبر خاصی نیست، برای چی؟ ‫- خبر خاصی نیست؟
‫- نه. ‫- امروز امتحان آزمایشی داشتی، درسته؟
‫- چطور بود؟ ‫- خوب بود، فکر کنم.
‫خوبه.
‫چون امروز عصر بث رفته بود پارک ‫و تو رو اونجا دیده بود.
‫نمی‌دونم اونجا چیکار می‌کردی، ‫اما در هر صورت مدرسه نبودی.
‫برای بار آخر ازت می‌پرسم ‫و این بار انتظار دارم جواب بدی.
‫جریان چیه؟
‫دوباره شروع کردی ‫کلاس‌هاتو می‌پیچونی، آره؟
‫نه.
‫پس امروز چرا نرفتی مدرسه؟
‫- چرا بهت گفته؟ ‫- مسئله این نیست.
‫اتفاقا مسئله اصلا همینه، ‫اون می‌خواد ما رو دشمن همدیگه کنه.
‫نه، مسئله اصلی اینه‌که ‫تو صورتم بهم دروغ میگی.
‫ امروز چرا نرفتی مدرسه؟
‫گوش میدم.
‫حالم خوب نبود.
‫نتونستم برم و...
‫بابت این امتحان فشار زیادی ‫بهم وارد شده. معذرت می‌خوام.
‫معذرت می‌خوای.
‫به مدرسه زنگ زدم. بهشون زنگ زدم. ‫می‌دونی چی گفتن؟
‫گفتن اصلا پاتو اونجا نذاشتی.
‫گفتن که فقط روز اول، ‫یک ماه پیش اونجا بودی،
‫و بعدش دیگه نرفتی مدرسه.
‫اصلا. ‫حتی یه بار.
‫و انگار از طرف من ایمیل گرفتن
‫با این متن که گفتم تصمیم گرفتیم ‫تو رو بفرستیم مدرسه قبلیت.
‫حرفی نداری بزنی؟
‫شدی هکر کلاس جهانی، درست میگم؟
‫وقتی که فکر می‌کنم جرئت داشتی ‫بگی که بیست می‌گیری،
‫و به مهمونی دعوت میشی.
‫و از اول داشتی دروغ بارم می‌کردی.
‫این همه مدت چیکار می‌کردی؟ ‫میرفتی پیاده‌روی؟
‫آره؟
‫یه فرصت در اختیارت گذاشتیم ‫تا پیشرفت کنی و اونوقت چیکار کردی؟
‫همون کار همیشگیتو انجام دادی.
‫به همه دروغ گفتی.
‫توضیح بده.
‫جریان چیه؟
‫مواد مصرف می‌کنی؟
‫پس توضیح بده.
‫دیگه نمی‌دونم باهات چیکار کنم، نیکولاس.
‫دارم رک و پوست‌کنده میگم. ‫دیگه نمی‌دونم.
‫سعی کردم بهت گوش بدم. ‫سعی کردم کنارت باشم.
‫سعی کردم بهت قدرت ‫و اعتماد به‌نفس بدم،
‫اما مشخصه به هیچ دردی نخورده.
‫واقعا فکر می‌کنی ‫می‌تونی اینطوری زندگی کنی،
‫هر کاری که عشقت کشید انجام بدی، ‫از مدرسه بزنی بیرون،
‫هیچ مسئولیتی رو به عهده نگیری، ‫و نخوای بزرگ بشی؟
‫می‌خوای با زندگیت چیکار کنی؟
‫اگه هیچ کاری نکنی، ‫عاقبتت چی میشه؟
‫مثل همیشه، ‫هیچ جوابی نداری.
‫بِر و بِر منو نگاه نکن.
‫هدفت چیه، ‫مثلا می‌خوای منو بترسونی؟
‫فایده‌ای نداره. ‫همین الان بهت میگم بفهمی.
‫پیش من از این خبرا نیست.
‫خیلی‌خب.
‫بهت توضیح میدم ‫قراره چطوری بشه.
‫از فردا، ‫چه خوشت بیاد یا نه
‫برمی‌گردی مدرسه، مفهومه؟
‫- نه. ‫- جانم؟
‫گفتم نه. ‫من نمیرم مدرسه.
‫چیکار می‌کنی، نیکولاس؟ ‫چی می‌خوای؟
‫وقتی هم‌سن تو بودم، ‫مامانم مریض بود.
‫دیگه بابام رو نمی‌دیدم. ‫مشکل مالی داشتم.
‫ولی مبارزه کردم. به مبارزه ادامه دادم. ‫و باور کن، بیشتر روزها شوخی بردار نبود.
‫و اونوقت تو چه‌ت شده؟ ‫چه اتفاقی تو زندگیت افتاده
‫که انقدر بزرگ و مهیبه که نمی‌تونی ‫مثل بچه‌های دیگه بری مدرسه؟
‫جواب بده.
‫- جواب منو بده. ‫- نمی‌تونم تحمل کنم.
‫منظورتو نمی‌فهمم. ‫نمی‌تونی چیو تحمل کنی؟
‫زندگی رو. ‫نمی‌تونم زندگی رو تحمل کنم و تقصیر توئه.
‫جانم؟
‫- اگه وضع و حالم این شکلیه، تقصیر توئه. ‫- مگه چیکار کردم؟ تقصیر من چیه؟
‫- حالمو بهم میزنی. ‫- الان چی گفتی؟
‫سخنرانی‌های آنچنانی ‫دربارهٔ زندگی و کار می‌کنی
‫و بعدش ول‌مون می‌کنی ‫انگار که یه تیکه زباله هستیم.
‫چی؟
‫فکر می‌کنی ‫همیشه کار درست رو انجام میدی،
‫اما از همون اول ‫یه آدم بیشعور بودی.
‫حرفتو پس بگیر، نیکولاس.
‫شنیدی چی گفتم؟ ‫حرفتو پس بگیر، همین الان.
‫- بیشعور. ‫- من؟
‫بیشعور؟ منو میگی؟ ‫واسه تو همیشه هر کاری نکردم؟
‫این همه سال به خاطر تو ‫با مامانت موندم.
‫چرا این حرفو میزنی، چرا؟ ‫چرا؟ دلیلش رو بگو؟
‫چون عاشق یه زن دیگه شدم؟
‫جرم من اینه؟
‫به تو چه ربطی داره؟ ‫حق داشتم زندگیمو از نو بسازم.
‫گندش بزنن، زندگی منه. ‫شنیدی؟ زندگی منه!
‫ببخشید، نیکولاس. ‫نمی‌دونم یه‌دفعه چی شد.
‫- می‌خوام برم بخش روانی. ‫- انتهای راهرو سمت چپ.
‫چقدر وقته اینجایی؟
‫نیم ساعت. ‫گفتن که زودتر ما رو می‌بینن.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫خونه نبودم. ‫رفته بودم سر کار.
‫چیزه...
‫بث توی دستشویی پیداش کرد.
‫شانس آوردیم. ‫آمبولانس خیلی زود رسید و...
‫ببخشید.
‫معذرت می‌خوام. ‫خیلی دلم می‌خواست کمکش کنم.
‫و بعدش آخرش...
‫- دکتر. ‫- سلام، بله. عصر بخیر.
‫بنده دکتر لینر هستم. ‫از پسرتون مراقبت می‌کنم.
‫- نیکولاس کجاست؟ ‫- نگران نباشید، داره استراحت می‌کنه.
‫دیگه در خطر نیست، ‫بهتون اطمینان می‌دم.
‫تشریف بیارید.
‫خداروشکر سریع آوردینش و ‫زخم‌ش هم اونقدرها عمیق نبوده.
‫پس، خیلی زود خوب می‌شه.
‫- مطمئنید؟ ‫- آره، بهم اعتماد کنید.
اما باید درمورد یه‌چیزی تصمیم بگیریم.
‫- یکم پیش باهاش حرف زدم. ‫- چی گفت؟
‫از اینکه یهو به‌هوش اومده دیده اینجاست ‫یکم ترسیده بود، که توی این موارد خیلی عادیه
‫چیزی نگفت که چرا اینکارو کرده؟
ببینید ما با چنین شرایط‌هایی ‫کاملاً آشنایی داریم.
‫و از نظرم خیلی مهمه که نیکولاس...
‫یه مدت تحت‌نظر باشه!
‫منظورتون اینه که...
‫یکم پیش بررسی کردم و ظاهراً ‫توی مرکز نگه‌داری‌مون یه جای خالی هست
‫اما گفتید که مشکلی پیش نمیاد!
‫ما می‌خوایم نیکولاس از کاری که کرده ‫آگاهی پیدا کنه!
‫از نگاه اون می‌تونه به این شکل باشه که ‫مسئله خاصی نیست، و این خطرناکه!
‫نمی‌خوایم دوباره دست به چنین کاری بزنه.
‫چقدر باید اینجا بمونه؟
‫برای ما اینکه درمان بشه و ‫تحت نظر قرار بگیره در اولویته!
‫ همچنین به‌طور منظم با روانپزشکی که ‫انتخاب می‌کنیم، دیدار می‌کنه.
‫- تا بتونیم پیشرفت‌ش رو ارزیابی کنیم. ‫- می‌خوام پسرم رو ببینم!
‫چند لحظه.
‫من رو ببخشید، یه کاری پیش اومده
‫اما مددکار اجتماعی مرکز یکم دیگه ‫میاد و تو کارهای...
‫پذیریش نیکولاس و این ‫ چیزها کمک‌تون می‌کنه، باشه؟
‫ایشون به بقیه سوال‌هاتون هم پاسخ می‌دن، ‫خوبه؟
‫اصلاً نگران نباشید، ‫حسابی حواس‌مون بهش هست.
‫- اون یکی چیه؟ ‫- اون؟ اون یه صورت فَلکیه!
‫- ستاره‌های روش رو می‌بینی؟ ‫- کم‌یابه؟
‫- خیلی کمیاب! ‫- این یکی چی؟
‫این؟ این زحله!
‫دورتادورش حلقه داره.
‫پیتر؟
‫مامان دیگه کم کم داره کلافه می‌شه.
‫- بریم؟ ‫- بابایی، وایسا.
‫- پاره شده. ‫- حالا چیکار کنیم؟
‫باید شنا کنی دیگه!
‫نمی‌تونم، من فقط شیش و نیم سالمه!
‫خوبه که! بهترین موقع برای یادگیری شنا.
‫از پسش برمیای.
‫زودباش.
‫من پیشتم.
‫یالا دیگه!
‫بیا دیگه میگو کوچولو.
‫بیا.
‫خب، تصمیم‌تون رو گرفتید؟
‫جلسه رو بندازم برای دوشنبه صبح؟
‫بستگی داره کِی دلتون می‌خواد ‫برین واشنگتن‌دی‌سی.
‫دوشنبه هفته بعد؟ نه نمی‌تونم، باید...
‫یعنی یه‌کاری دارم باید اینجا بمونم.
‫پس، جلسه واشنگتن رو کنسل کنم؟
‫آره.
‫ممنون.
‫سلام
‫سلام پیتر، منم. ‫می‌تونی حرف بزنی؟
‫آره، اوضاع روبه‌راهه؟
‫آره.
‫دکتر هریس زنگ زده بود ‫و یه‌چیزایی می‌گفت...
‫گفتم زنگ بزنم درموردش با هم حرف بزنیم.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫گفت بهتره که ما...
‫چند روزی به دیدن نیکولاس نریم.
‫چی؟
‫می‌دونم...
‫اما ظاهراً نیکولاس با پذیرش روند درمانش ‫یکم مشکل داره.
‫و گفتن خیلی باهاش حرف زدن،
‫درمورد اینکه چرا اونکارو کرده،
‫و ظاهراً رو موضوع طلاق خیلی پافشاری داشته.
‫همینطور زندگی جدید تو و تمام این ‫حاشیه‌های بین‌مون.
‫دکتر هریس گفت بهترین گزینه اینه که ‫بذاریم چند روزی تنها باشه.
‫بذاریم هرکسی از دید خودش یکم ‫به این موضوعات فکرکنه.
‫فشارها رو کمتر کنیم.
‫نمی‌شه که نریم ببینیمش!
‫فقط ازمون درخواست کرد؛ ‫اجباری در کار نیست.
‫ولی دوشنبه رو می‌تونیم بریم.
‫باید بریم ببینیم پیشرفتی داشته یا نه.
‫نمی‌دونم، ولی تا اون موقع...
‫می‌دونم خیلی سخته.
‫برای منم خیلی سخته...
‫اما شاید بهتره بهشون اعتماد کنیم، نه؟
‫نظرت چیه؟
‫پیتر؟
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫- پرواز ساعت چنده؟ ‫- تاکسی گرفتم، 5 دقیقه دیگه می‌رسه
‫- کمکت میام چمدون‌ها رو بیارم ‫- نه، نه. نیازی نیست
‫ببین...
‫بابت دیشب واقعاً ببخشید.
‫یکم زیادی مشروب خورده بودم...
‫فقط واقعاً نمی‌فهمم چه نیازیه ‫اینطوری بزنیم به تیپ و تاپ هم...
‫می‌دونم. تقصیر منه ‫ببخشید.
‫جداً نمی‌تونی باهامون بیای؟
‫ببخشید، بث. نمی‌تونم.
‫اصلاً وقتی نیکولاس اونجاست، ‫نمی‌تونم هیچ‌جایی برم.
‫همه‌ش دو روزه!
‫حالت واقعاً داغونه و کاری هم ‫از دستت برنمیاد.
‫نمی‌تونم.
‫خب کی مرخص می‌شه؟
‫- نمی‌دونم. دوشنبه قراره حرف بزنیم ‫- و بعدش؟
‫امیدوارم بتونم پدر بهتری برای تئو باشم.
‫بس‌کن پیتر! تو پدر خیلی خوبی هستی.
‫چیزی که به شدت ناراحتم می‌کنه اینه که ‫مجبورم نقشی رو باز کنم...
‫که با تموم وجودم ازش متنفرم.
‫طِی چند هفته گذشته همه‌ش ‫به خودم میام...
‫و می‌بینم دارم دقیقاً حرفایی رو می‌زنم
‫که وقتی بچه بودم بابام به خودم می‌زد.
‫حرف‌هایی کاری می‌کرد شدیداً ‫ازش متنفر بشم.
‫و انگار الان هم نوبت منه. من...
‫همه‌ش حس می‌کنم ‫دارم مثل اون می‌شم.
‫مثلاً چه حرفایی؟
‫" مثلاً چه گوهی می‌خوای تو زندگیت بخوری؟ "
‫" من وقتی هم‌سن تو بودم، فلان کارو کردم، ‫فلان کارو کردم "
‫" آخه از دستت چیکار کنیم؟ "
‫اگه می‌فهمیدی این حرف‌‌ها ‫چقدر حالم رو بد می‌کرد...
‫متاسفم.
‫ما دیگه باید بریم.
‫قبلش توروخدا بگو که بابت رفتار ‫دیروزم من رو بخشیدی.
‫فقط می‌خوام که دیگه اونطوری دعوا نکنیم.
‫منم.
‫- چند هفته گذشته خیلی... ‫- می‌دونم.
‫نه، نمی‌دونی. ‫چون اینجا نبودی!
‫همیشه خدا سرکاری!
‫- منم که توی این خونه تک و تنهام! ‫- نه، نه.
‫چرا. آره. اونی که تنهاست منم و فقط...
‫دیگه بُریدم و...
‫همونطور که اون پسرته، تئو هم پسرته ‫اونم بهت نیاز داره!
‫بث، توروخدا، بذار...
‫بیا دوباره شروع نکنیم؛ باشه؟
‫باشه.
‫باشه، باشه.
‫وقتی رسیدیم بهت زنگ می‌زنم.
‫بیا ببینم آقا کوچولو!
‫بیا بغل بابایی.
‫چند هفته پیشم نیستی‌ها. ‫دلم برات تنگ شده.
‫قراره بری دریا رو ببینی.
‫قراره ببینی چقدر وسیع و قشنگه!
‫به مامان‌بزرگ سلام برسون، باشه؟
‫ببخشید که نمی‌تونم باهاتون بیام.
‫واقعاً مجبورم اینجا بمونم، می‌فهمی؟
‫اومدی واسم تعریف کن چیکارها کردی.
‫واسم تعریف کن آقا کوچولو.
‫مامان؟
‫- دلم خیلی برات تنگ شده بود. ‫- منم عزیزم.
‫- انگار چند ماهه ندیدمتون... ‫- اومدیم. الان دیگه اینجاییم.
‫نیکولاس؟
‫من 5 دقیقه تو رو پیش...
‫مامان و بابات تنها می‌ذارم؛ ‫همونطور که خواستی.
‫و تا اون موقع میرم به دکتر بگم بیاد، باشه؟
‫باشه.
‫خب حالت چطوره؟
‫عزیزدلم...
‫افتضاحه. باید من رو از اینجا نجات بدید.
‫باید من رو از اینجا نجات بدید. قول بدید بهم.
‫اینجا افتضاحه مامان. بدترین هفته زندگیم ‫رو داشتم مامان. زجر می‌کشم
‫- نمی‌تونین من رو اینجا ول کنین. ‫- با دکتر درموردش حرف می‌زنیم...
‫اون یارو خیلی عوضیه! هیچی سرش نمی‌شه.
‫کُلی قرص و دارو به خوردم می‌ده. ‫فکرمی‌کنه من مریضم!
‫می‌گه باید چند هفته اینجا بمونم ولی ‫جداً می‌گم نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم تحمل کنم.
‫از وقتی تو خونه بودم حالم بدتره! کمکم کنید.
‫توروخدا من رو برگردونید خونه. ‫بابا، مامان! التماس‌تون می‌کنم
‫باشه نیکولاس آروم باش. ‫با دکتر حرف می‌زنیم.
‫ما اینجاییم. پیشت هستیم.
‫خیلی خوشحالم که دیدم‌تون.
‫سلام، روزتون بخیر.
‫آقای دکتر.
‫خیلی‌خب، نظرتون چیه همگی بشینیم؟
‫چیزی نیست.
‫نیکولاس، لطفاً بیا پیش من بشین.
‫اگه اشکالی نداره، از مایکل که این مدت حسابی...
‫حواسش به نیکولاس بوده؛ درخواست کردم ‫پیش‌مون باشه.
‫- اشکالی نداره. ‫- عالیه.
‫خب...
‫احتمال زیاد نیکولاس بهتون گفته که ‫نمی‌خواد اینجا بمونه.
‫بله.
‫بله، به خودم هم گفته.
‫جداً درک می‌کنم که چند روز گذشته ‫واقعاً براش سخت بوده.
‫آره می‌بینیم. چرا؟
‫هفته‌های اول چنین ‫واکنش‌هایی کاملاً عادیه.
‫من نمی‌خوام اینجا بمونم.
‫می‌دونم که دلت می‌خواد بری بخونه، نیکولاس ‫واقعاً می‌فهمم...
‫اما اینکار رو پیشنهاد نمی‌کنم.
‫- دیدین؟ ‫- چرا؟
‫نیکولاس از افسردگی رنج می‌بره.
‫از نظر من خیلی بهتره که ‫اینجا توی بیمارستان تحت‌نظر باشه.
‫من حالم بهتره. فقط می‌خوام برگردم خونه. ‫بخدا دیگه هیچ‌کاری نمی‌کنم. قول می‌دم
‫می‌دونم که همینطوره نیکولاس، ‫اما با توجه به تجربه من...
‫دیدین؟ خودشم می‌دونه من حالم بهتره!
‫- آروم باش، نیکولاس! ‫- آرومم!
‫این مردیکه احمقه که ‫اینارو نمی‌فهمه!
‫نیکولاس عزیزم! آروم باش.
‫نیکولاس، عزیزم. ‫لطفاً بشین.
‫- پیشنهاد شما چیه؟ ‫- در اصل می‌خوام بگم، به زمان بیشتری نیاز داریم.
‫شناسایی انگیزه‌های خودکشی، ‫حتی برای...
‫خودِ بیمار هم کار دشواریه.
‫اما نمی‌تونیم جوری وانمود کنیم که ‫دلیل خاصی نداشته.
‫تلاش دوم برای خودکشی، بعد از بار اول ‫به‌شدت احتمال بالایی داره.
‫من باور دارم نیکولاس هنوز هم نمی‌خواد ‫واقعیت‌ها رو بپذیره،
‫و دلیل این رفتارهاش هم همینه
‫که قابل درمانه.
‫ما اول باید تعادل روانی‌ش رو ‫برقرار کنیم،
‫و بعداً اون‌موقع می‌تونیم بگیم کِی ‫از اینجا مرخص می‌شه.
‫- یعنی چقدر طول می‌کشه؟ ‫- مامان.
‫فقط دارم می‌پرسم.
‫ببین نیکولاس، در حال حاضر ‫باید کاملاً تحت نظر باشی.
‫کُل تیم درمانی باید بالای سرت باشه!
‫دکترها، مشاورها، ناظران پرونده...
‫به‌‌خیالت می‌خوای من رو با ‫کلاس سفال‌گری خوب کنی؟
‫ به روند درمانت کمک می‌کنه، آره
‫- یه‌مشت کصشعر! ‫- آروم باش.
‫- شاید به صلاح خودت باشه! ‫- به صلاحم باشه؟
‫چطوری حالم بهتر بشه وقتی دور و ورم پر از ‫آدمایی هست که از خودم مریض‌ترن؟
‫می‌دونید؟ خیلی به این موضوع فکرکردم ‫درمورد زندگیم.
‫این همه ساعت اینجا بیکار و علاف بودم.
‫شرایط رو درک کردم؛ ‫فهمیدم دیگه نباید اونکارو بکنم.
‫اینجا بودن یه عذابه!
‫ الان حس می‌کنم که آماده‌ام تا ‫به زندگی عادی‌ام برگردم.
‫حس می‌کنم آماده‌ام تا دوباره برم مدرسه. ‫جداً می‌گم.
‫اما باید بهم اعتماد کنید.
‫باید من رو از اینجا نجات بدید، وگرنه...
‫نابود می‌شم.
‫یعنی، نمی‌تونم تحمل کنم.
‫بابا...
‫تو من رو می‌شناسی.
‫می‌دونم من رو می‌شناسی. ‫همیشه بهتر از همه!
‫اما این آدما نمی‌شناسن.
‫بابا التماست می‌کنم، لطفاً ‫من رو اینجا ول نکن.
‫عزیزدلم...
‫روند مرخص کردنش به چه صورته؟
‫تا وقتی به سن قانونی نرسیده باشه ‫مسئولیت‌ش با شماست.
‫و این تصمیم به عهده خودتونه.
‫اما لطفاً به حرف‌های من گوش بدید.
‫پسرتون در شرایط مناسبی نیست که ‫بتونه از اینجا بره!
‫کلاً چندتا برگه رو امضا می‌کنید و ‫بعدش می‌تونه بره خونه.
‫اما با توجه به تجربه من، دارید ریسک بزرگی ‫رو به جون می‌خرید.
‫چه ریسکی؟
‫ریسکی که اگه پسر خودم بود، ‫عمراً در حقش اینکارو می‌کردم.
‫- نمی‌تونی مجبورم کنی اینجا بمونم. ‫- خب راستش می‌تونم
‫اما برای اینکار به تائید قاضی دادگاه نیاز دارم، ‫و واقعاً دلم نمی‌خواد به اونجاها بکشه.
‫ترجیح می‌دم به مادر پدرت کمک کنم ‫تا تصمیم درست رو بگیرن.
مامان! بابا؟
‫حرفم رو باور کنید؛ می‌دونم که خیلی سخته
‫مخصوصاً الان، اونم جلوی پسرتون.
‫اما نیکولاس باید درمان بشه
‫و این کار به عهده شما که ‫مادر پدرش هستین، نیست.
‫- کار یه روانپزشکه! ‫- بابا، من مریض نیستم.
‫اگه با هم تصمیم درست رو اتخاذ کنیم،
‫نیکولاس خیلی سریع‌تر و با سلامت روان ‫خیلی‌بهتر می‌تونه برگرده پیش‌تون.
‫یه زندگی عادی داشته باشه.
‫- مامان، می‌خوام بیام خونه. ‫- می‌دونم، عزیزم.
‫من رو اینجا تنها نذارید.
‫- التماس می‌کنم ‫- پیتر، یه‌چیزی بگو.
‫باید بهم یه شانس دوباره بدید.
‫خواستم جلب‌توجه کنم، ‫و واقعاً ببخشید. از ته دلم می‌گم.
‫فقط می‌خواستم بدونید ‫چه دردی دارم می‌کشم.
‫اما دیگه هیچوقت اونکارو نمی‌کنم، ‫قول میدم.
‫مادر پدرت حرف‌هات رو شنیدن نیکولاس،
‫حالا ازتون می‌خوام که تصمیم ‫خودتون رو اعلام کنید.
‫الان؟
‫بله، نیکولاس باید بدونه که شما از ‫اقدامات تیم درمانی حمایت می‌کنید.
‫احساس گناه نکنید.
‫موضوع دوست داشتن پسرتون نیست، ‫موضوع محافظت کردن ازشه!
‫و توی این شرایط، ‫عشق و دوست داشتن کافی نیست.
‫هرگز کافی نخواهد بود.
‫مامان، بابا...
‫خیلی‌خب، نیکولاس ‫وقت ناهاره.
‫مایکل الان تو رو می‌بره غذاخوری.
‫اما اول از همه، مادر پدرت باید تصمیم‌شون ‫رو جلوی تو اعلام کنن.
‫کمکت می‌کنه راحت‌‌تر با ‫روند درمانت کنار بیای.
‫مامان، می‌خوام برم خونه.
‫بابا. من رو ببر خونه. ‫التماست می‌کنم بابا.
‫بابا، من رو ببر خونه.
‫بابا...
‫ببخشید، نیکولاس...
‫- نمی‌تونی اینکارو در حقم کنی! تو نه. ‫- آروم باش.
‫مگه چیکارت کردم؟ دستتو بکش!
‫بابا؟ بابایی؟ مامان؟
‫خوبی؟
‫امیدوارم تصمیم درست رو گرفته باشیم.
‫گفت می‌خواسته جلب توجه کنه، ‫باید بهش اعتماد کنیم.
‫ببین، اگه طی چند روز آینده حالش بهتر نشد ‫دوباره برش می‌گردونیم.
‫- آره. ‫- تازه...
‫پیش ما حالش خیلی بهتره.
‫- خیلی‌خب، ‫- الان حاضر می‌شم.
‫باشه.
‫نظرت چیه...
‫یعنی واسه پیشرفت‌ش؟
‫اگه بخوایم خیلی خوشبینانه‌ باشیم؛ ‫می‌تونه دوباره بره مدرسه.
‫- دیگه ماه مِی شده. ‫- آره.
‫شاید می‌خواد حالش کاملاً خوب شه.
‫نه؟
‫و سال جدید تحصیلی رو ‫با آمادگی کامل شروع کنه.
‫آره.
‫روزها تو خونه چیکار کنه؟
‫نمی‌تونیم تنهاش بذاریم.
‫اگه دوست داشت می‌تونه ‫بیاد پیش تو زندگی کنه.
‫روزها، من می‌تونم ببرمش شرکت ‫و کاروبارها رو یادش بدم.
‫به‌نظرت خوشش میاد؟
‫نمی‌دونم.
‫بلاخره چیزای جدید یاد می‌گیره، ‫منم که پیشش هستم.
‫آره، اما مگه تو خودت سرت شلوغ نیست؟
‫پیشنهاد برایان رو قبول نمی‌کنم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫آره، سیاست به تخمم نیست.
‫می‌خوام رو مسائلی که مهمه تمرکز کنم، ‫و چیزی که الان اینجا برام مهمه...
‫کنار نیکولاس بودنه.
‫بفرمایید.
‫- ممنون. ‫- عالیه.
‫فنجون خودت کجاست؟
‫نه، من صبح قهوه خوردم. ‫می‌خواستم خواب از سرم بپره.
‫- ممنون ‫- شکر؟
‫نه، ممنون رفیق.
‫- بابا؟ ‫- نه.
‫ممنون.
‫ممنون عزیزدلم.
‫حالت چطوره؟
‫- خیلی خوشحالم که اینجام و پیش شما ام. ‫- ما هم همینطور.
‫- راستی من باید نسخه رو ببرم بدم... ‫- آهان، آره
‫توی این فکر بودم دوتایی ‫بریم سینما فیلم ببینیم.
‫چرا که نه.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫اما اول برم یه دوش بگیرم.
‫حموم‌های اونجا خیلی کثیف بود.
‫یه هفته‌ست رویای یه ‫حموم رفتن درست‌حسابی تو سرمه.
‫آره. برو.
‫چیه؟
‫- به چی می‌خندین؟ ‫- هیچی. هیچی.
‫- بو میدم نه؟ آره؟ ‫- نه، نه
‫وقتی کنار هم هستین خیلی خوبه...
‫زمان زیادی می‌گذره.
‫یعنی، از زمانی که سه‌تامون ‫پیش هم بودیم.
‫آره عزیزم.
‫دقیقاً مثل قدیم‌ها.
‫آره. من می‌رم دوش بگیرم.
‫منتظرتیم.
‫فقط خواستم بگم...
‫بابت همه‌چی ببخشید.
‫می‌دونم حق‌تون نبود ‫اینقدر اذیت بشین...
‫ازتون می‌خوام من رو ببخشید.
‫و خواستم بگم که ‫چقدر دوست‌تون دارم.
‫- ما هم دوستت داریم. ‫- آره.
‫برو. ما منتظرتیم.
‫- چقدر حالش بهتر شده. ‫- آره.
‫چرا نمیای بریم سینما فیلم ببینیم؟
‫مطمئنم نیکولاس خیلی خوشحال می‌شه.
‫آره. نمی‌دونم.
‫کدوم فیلم رو می‌خواین ببینین حالا؟
‫یادته قبلاً...
‫دوتایی می‌پیچوندیم عصرها ‫می‌رفتیم سینما؟
‫به بقیه می‌گفتیم جلسه داریم.
‫تو سینما «آنجلیکا» قرار می‌ذاشتیم ‫و یواشکی هم رو می‌دیدیم.
‫وای آره.
‫عاشق اونکارها بودم. ‫جیم زدن و پیچوندن بقیه.
‫مال خیلی وقت پیشه نه؟
‫توروخدا...
‫بیا دیگه.
‫یه همین امروز.
‫نمی‌خوای؟
‫- یا خدا. ‫- خدای من.
‫چی شده؟
‫یا خدا. نیکولاس. نیکولاس. ‫پسرم.
‫پسرم. چشم‌هات رو نبند.
‫پیتر. به یکی زنگ بزن. ‫زنگ بزن یه‌جایی!
‫نیکولاس، به مامانی نگاه کن. ‫من رو ببین.
‫چشم‌هات رو نبند. لطفاً.
‫آفرین. به خودت اعتماد کن ‫و نفس بکش. آفرین.
‫مثل یه غورباقه. بیا پیش من. ‫بیا پیش من.
‫خیلی‌خب، الان دستم رو برمی‌دارم ‫بیا سمت من. بیا. تو می‌تونی
‫آفرین. ادامه بده. آفرین.
‫- بابایی، من دارم شنا می‌کنم ‫- آره، داری شنا می‌کنی
‫- دارم شنا می‌کنم بابایی ‫- آره عزیزم. داری شنا می‌کنی.
‫تونستی!
‫- دارم شنا می‌کنم. ‫- پسر خوب. پسر خوب.
‫بهت افتخار می‌کنم. شنا یاد گرفتی. ‫آفرین. خیلی خوبه!
‫باز هم بریم؟ بیا. ‫باز هم بریم شنا.
‫آفرین. تا اونجا بریم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫من می‌رم تئو رو حموم بدم.
‫- می‌خوای من حمومش بدم؟ ‫- نه، خودم انجامش میدم.
‫- خوشحالی که دارن میان؟ ‫- آره. تو چی؟
‫ببین چی پیدا کردم.
‫خیلی وقت بود این‌ها ننداخته بودی.
‫می‌دونم.
‫خیلی‌خب، زود میام
‫- بقیه کارها رو تو انجام میدی؟ ‫- آره
‫تئو؟
‫تئو. وقت حمومه. آماده‌ای؟
‫- سلام، اومدی؟ ‫- ببخشید که یکم زود اومدم.
‫بیا داخل. بیا. ‫تنهایی؟
‫دوستم داره میاد. ‫باید یه سر می‌رفت پیش مامان‌ش.
‫خوبه پس.
‫بیا ببینم.
‫- حالت چطوره؟ خوشتیپ شدی. ‫- عالی ام. ممنون. تو چطوری؟
‫خوب. پس امروز صبح برگشتی؟
‫آره، تقریباً
‫یه ماهی می‌شه نیویورک نبودم ‫و واقعاً دلم واسه‌ش تنگ شده.
‫- از تورنتو چه‌خبر؟ اوضاع روبه‌راه بود؟ ‫- عالی. عاشق اونجام.
‫- چیزی می‌خوری بیارم؟ ‫- نه، منتظر می‌مونم بقیه بیان.
‫خیلی‌خب، بشین.
‫فهمیدی تصمیم گرفتم با لینا زندگی کنم؟ ‫مامان بهت نگفت؟
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫همین الانشم هر شب یا خونه اونیم ‫یا خونه من، پس...
‫- تبریک می‌گم. عجب خبر خوبی. ‫- آره.
‫خیلی مشتاقم باهات آشناش کنم.
‫منم واقعاً مشتاقم باهاش آشنا شم.
‫آخه خیلی ازش تعریف می‌کنی.
‫آره حالا خودت می‌بینی. ‫اون فوق‌العاده‌ست
‫دیوونه‌ش ام.
‫خوبه.
‫- تئو چطوره؟ اینجاست؟ ‫- آره. داره حموم می‌کنه.
‫براش کادو خریدیم.
‫- اما لینا شخصاً می‌خواد کادو رو بهش بده. ‫- عالیه.
‫- راستش یه‌چیزی هم واسه تو دارم. ‫- واسه من؟
‫یعنی بیشتر یه‌چیزیه که می‌خواستم ‫درموردش باهات حرف بزنم.
‫وای باید قیافه‌ت رو ببینی.
‫نگران نباش، نیومدم بگم دارم بابا می‌شم.
‫اصلاً همچین فکری نکردم.
‫نه، بیشتر...
‫مربوط به خودمه.
‫که می‌خوام تو اولین کسی باشی ‫که بهش می‌گم.
‫بگو.
‫یادته همیشه در کنار دانشگاه، یه‌چیز ‫دیگه بود که به‌شدت بهش علاقه داشتم؟
‫نویسندگی.
‫و جدیداً من یه بخشی از وقتم ‫رو اختصاص دادم به...
‫مخصوصاً از وقتی که توی تورنتو زندگی می‌کنم...
‫اونجا همه‌چیز خیلی آسون و راحت‌تره...
‫خلاصه بخوام بگم...
‫- خدمت شما. ‫- این چیه؟
‫اولین رمان‌ام.
‫تو نوشتیش؟
‫به‌خاطر یه‌سری خرافات که بهشون ‫باور دارم نخواستم به کسی بگم.
‫ولی الان انجامش دادم دیگه.
‫و می‌خواستم تو اولین کسی باشی که ‫رمان‌ام رو می‌خونه.
‫« مرگ بمونه برای بعداً »
‫عالیه.
‫- کی منتشر می‌شه؟ ‫- دو ماه دیگه.
‫و اگه بازش کنی می‌بینی که ‫به تو تقدیم‌ش کردم.
‫« تقدیم به پدرم » ‫« بابت تمام کارهایی که برای من کرده »
‫پس...
‫مشخصاً یکم درمورد اون چیزهایی ‫که خودت می‌دونی توش نوشتم.
‫اون سال‌های دشواری که ‫تو و مامان پشت سر گذاشتین.
‫اما حداقل پایان خوشی داره.
‫خواستم تو اولین نفری باشی که ‫می‌خونیش...
‫چون اگه تو نبودی، نمی‌تونستم...
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫مَرد من!
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫پیشنهاد می‌کنم واسه خوندنش ‫صبرکنی، شاید خوشت نیاد.
‫من تو رو می‌شناسم.
‫می‌دونم که حرف نداره.
‫و واقعاً...
‫می‌خوام بهت بگم که نمی‌دونی ‫چقدر بهت افتخار می‌کنم.
‫- وای توروخدا گریه نکن باشه؟ ‫- نه، نه، ببخشید.
‫- فقط امیدوارم موفقیت‌آمیز باشه ‫- معلومه که همینطور می‌شه.
‫آره. اشکالی نداره برم تئو رو بغل کنم؟ ‫دلم خیلی واسه‌ش تنگ شده.
‫آره بابا. برو.
‫از دیدنت خیلی خوشحال می‌شه.
‫همیشه درمورد داداش بزرگش صحبت می‌کنه.
‫پیتر؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫چی شده؟
‫داشتی به نیکولاس فکرمی‌کردی؟
‫باید بیشتر بهش توجه می‌کردم.
‫نه، تو نهایت تلاشت رو ‫واسه‌ش کردی.
‫داشتم به این فکرمی‌کردم که
‫چقدر بااستعداد بود.
‫خیلی باهوش بود.
‫و همینطور حساس.
‫و...
‫می‌تونست یه زندگی خیلی ‫قشنگ برای خودش رقم بزنه.
‫و من باید...
‫من می‌تونستم...
‫تقصیر منه!
‫- نه، تقصیر تو نیست ‫- خدایا. تقصیر من بود.
‫نه. تقصیر تو نبود. کافیه.
‫کافیه. کافیه.
‫آروم باش. می‌دونم چقدر سخته.
‫اما زندگی ادامه داره پیتر؛ باشه؟
‫تئو هست. من هستم.
‫و ما بهت نیاز داریم.
‫حتی اگه سخت باشه، دردناک باشه ‫باز هم زندگی ادامه داره پیتر.
‫- نه. نه. ادامه نداره. دیگه نمی‌تونم ‫- چرا، ادامه داره.
‫داره. زندگی ادامه داره. ادامه داره.
‫به پسر کوچولوت فکرکن. ‫به تئو فکرکن.
‫یکم دیگه 4 ساله‌ش می‌شه.
‫فقط به اون فکرکن. همه‌چی درست می‌شه
ارائه شده توسط وبسايت رکسيما | | | | | Rexcima.Com | | | | |
‫« تقدیم به گابریل »
‫«پسر»